ช่างเป็นจังหวะที่สายเกินแก้
เงาทหารคนหนึ่งวิ่งพล่านเข้ามา คุกเข่าลงต่อหน้าจักรพรรดินีเจาหนิง
“กราบทูลฝ่าบาท! นอกประตูเมืองเสวียนอู่ เสียงร้องสังหารได้หยุดลงแล้ว! แท้จริงคืออุบายกองโจรที่ท่านหลูวางแผนไว้ล่วงหน้า โดยให้เงาทหารหลายพันนายตีกลองร้องคำราม สร้างทัพท่าทางดุจแสนทัพล้อมเมือง ฝ่ายปีศาจป่าเถื่อนส่วนใหญ่แท้จริงมิได้รุกใกล้เลย!”
คำพูดพึงจบ อีกเงาทหารหนึ่งก็ตามมาติด ๆ
“กราบทูลฝ่าบาท! ทหารตัดศีรษะพันนายของปีศาจป่าเถื่อน ถูกล่อเข้าสู่กับดักใต้หวงเฉิงจนหมดสิ้น! ปรมาจารย์ปีศาจป่าเถื่อนนามถื่อตา ถูกพวกเราร่วมแรงร่วมมือล้อมสังหารลงแล้ว! กวาดล้างข้าศึกที่บุกรุกทั้งหมด เป็นเรื่องไม่ช้าไม่นาน!”
อู่เฉิงโหวขาทั้งสองอ่อนปลวก ทรุดลงนั่งกับพื้นโดยสิ้นดี ดวงตาเหลือเพียงความสิ้นหวัง
ลวงทั้งหมด!
ทุกอย่างลวงหมด!
ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขาช่างดุจฝูงลิงที่ถูกเล่นเป็นของเล่น ยังคิดว่าตนเองกุมชะตาทุกสิ่งไว้ในมือ......
จักรพรรดินีเจาหนิงลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ก้มมองเหล่าองค์อิสริยยศด้านล่างในท่าที่เหนือกว่า
“สายสกุลอู่เฉิงโหว รับพระคุณแผ่นดินสืบตระกูลมาแต่ไหนแต่ไร มิคิดตอบแทนด้วยความจงรัก กลับสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึกภายนอก กบฏกระทำการเหนือกว่านั้น หนักยิ่งกว่าทรยศแผ่นดิน!”
“สั่งด้วยพระบรมราชโองการ องค์อิสริยยศทุกคนที่เกี่ยวข้องพากันจองจำสู่คุกใต้พิภพ เข้าสู่การพิจารณาคดีสามตุลาการ! ทรัพย์สินทั้งสิ้น ยึดเป็นของแผ่นดินทั้งหมด!”
“ผู้ใดในการสอบราชสำนักวันนี้ทุจริต ห้ามบรรจุใช้เป็นนิตย์ สามชั่วอายุคน ไม่มีสิทธิ์เข้าการสอบจอหงวน!”
...........
กลางอากาศ บทวิจารณ์นโยบายสีทองเรื่อง “แพร่ไปทั่วแผ่นดิน” แผ่รัศมีเจิดจ้า สาดส่องราชธานีทั้งเมืองให้สว่างดั่งกลางวันแสก