เสียงกล่าวจบสิ้น ญาณของหยวนชูก็สลายหายไปจากทะเลญาณโดยสิ้นเชิง แม้ริมฝีปากของคลื่นพลังแม้แต่น้อยไม่เหลืออยู่
การพบกันครั้งสุดท้ายที่ข้ามผ่านกัลปวสานมา
ผลึกสีขาวลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าหลูหลิน แสงอ่อนโยนเจริญงอกงามยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
หลูหลินจ้องมองมันนาน แล้วจึงยืดมือออกไป กำมันไว้ในอุ้งมือ
ฮืม~
ชั่วขณะที่ผลึกสัมผัสมือ มันระเบิดออกเป็นแสงสีขาวพุ่งตรงเข้าหากลางคิ้วของหลูหลิน!
ช้าเกินกว่าจะทำปฏิกิริยาใด ๆ ทัน
แสงนั้นเจาะผ่านทะเลญาณ เจาะผ่านแท้จริงแห่งจิตวิญญาณในเนื้อนามธรรม แล้วตกลงสู่แกนกลางดาวสีน้ำตาลมืดเบื้องกลางของจักรวาลจิ๋ว
ปัง!
เบื้องในจักรวาลจิ๋วพลิกพันลงพื้นพสุธา
ชั่วขณะที่เมล็ดวิถีปะทะเข้ากับแก่นดาว ดาวสีน้ำตาลมืดทั้งดวงเปล่งรัศมีเจิดจ้าจนแสบตา
มหาสมุทรดั้งเดิมถูกเปล่งระเหยไปถึงหนึ่งส่วนสาม กลุ่มเมฆพายุฟ้าผ่าในชั้นบรรยากาศถูกแสงขาวเจาะทะลุทั้งหมด กลุ่มภูเขาไฟใต้ทะเลปะทุขึ้นพร้อมกัน
พลังอันไม่อาจเป็นของกัลปาวสานนี้ได้ไหลบ่าเข้าสู่เมล็ดโลกที่เพิ่งถือกำเนิดนี้อย่างไร้เทียมทาน
หลูหลินครางเบา ๆ ออกมา เปลือกนอกร่างกายระเบิดสายฟ้าหนาแน่นขึ้นชั่วขณะ เมฆพายุนับไม่ถ้วนระเบิดขยายตัวบนร่างกาย
พลังเบื้องในบวมขยายรวดเร็วเกินไป เนื้อนามธรรมแบกรับไว้ไม่ไหว
แม้เนื้อนามธรรมที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยคัมภีร์อมตะสำนักกฎหมาย ที่ผ่านการขัดเกลาโดยจักรวาลจิ๋ว เลื่อนถึงขั้นห้าแห่งระบบกัลปาวสานเก่า ยามนี้ก็ปรากฏรอยแตก
พลังของเมล็ดวิถีมหาศาลเกินคณา
แก่นแท้อันบริสุทธิ์ของกัลปาวสานเก่าทั้งมวล บัดนี้ไหลย้อนเข้ามาทั้งหมด แต่โลกที่ถือกำเนิดใหม่ของหลูหลินรองรับพลังนี้ได้ไม่เพียงพอ
เปรียบดั่งเทเมืองหนึ่งลงสู่แก้วน้ำหนึ่งใบ แก้วย่อมรับไม่ไหว
ปวด ความปวดจากการฉีกขาดของวิญญาณและเนื้อนามธรรมอย่างไร้เทียมทาน จักรวาลจิ๋วบวมขยายอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายตามการขยายตัวนั้นไม่ทัน