ราชธานี พระโรงไท้เหอ
ยามนี้ก็เป็นการประชุมเช้าของราชสำนักอีกวันหนึ่ง
เหนือบัลลังก์มังกร จักรพรรดินีเจาหนิงทรงพระเนตรนกหงส์เปี่ยมด้วยราชศักดิ์ พระเนตรกวาดผ่านเหล่าขุนนางเบื้องล่างอย่างช้า ๆ
ขณะนั้นเอง ขันทีคนหนึ่งรีบรุดเข้ามาในพระโรง ชูหนังสือสานไมตรีขึ้นสูง
“กราบทูลฝ่าบาท ห้ารัฐแดนตะวันตกส่งหนังสือด่วนร่วมกันมาพ่ะย่ะค่ะ!”
จักรพรรดินีเจาหนิงทรงพระกระแสหนุนเบา เกาเยารับหนังสือสานไมตรีแล้วนำขึ้นถวายหน้าพระพักตร์
เมื่อเปิดดูเพียงครั้งเดียว พระพักตร์ของจักรพรรดินีก็เคร่งเครียดลง ทรงสะบัดพระหัตถ์โยนหนังสือสานไมตรีลงจากบันไดชั้นพระโรง
เสนาบดีกระทรวงพิธีการผู้อยู่ใกล้ที่สุดหยิบขึ้นมา เพียงแหงนมองหนึ่งครั้ง ใบหน้าก็เปลี่ยนสีทันที
“กราบทูลฝ่าบาท รัฐเสี่ยวฟาง รัฐเชอชือ และรัฐอื่นในแดนตะวันตกรวมห้ารัฐได้ส่งหนังสือสานไมตรีร่วมกัน ทูลเรียกร้องให้ราชสำนักของเราปล่อยตัวอาฉื่อนา องค์รัชทายาทองค์ใหญ่แห่งเสี่ยวฟางโดยทันที มิฉะนั้น…มิฉะนั้นจะถือว่าเป็นการยั่วยุอย่างเปิดเผย ยอมรบเพื่อให้ได้!”
คำพูดจบลง ทั้งพระโรงไท้เหอก็อึกทึกครึกโครมขึ้นทันที
“โง่เขลา! เหล่าพวกทรามเชื้อช้าวร้าน กล้าข่มขู่ต้าเชี่ยของเรา!”
เสนาบดีกระทรวงยุทธการเบิกตาโพลงด้วยความโกรธ เป็นคนแรกที่ก้าวออกจากแถวขุนนาง
“ฝ่าบาท กระหม่อมขอออกรบ! เพียงแค่ทหารสิบหมื่นนาย กระหม่อมยอมนำกองทัพด้วยตนเอง ย่ำราบแดนตะวันตก ให้ราชศักดิ์แห่งต้าเชี่ยเปล่งประกายไพศาล!”
เสียงยังไม่ทันจางหาย เสนาบดีกระทรวงเรือนคลังก็ส่ายหัวทันควัน ก้าวออกจากแถว