ภายในที่ว่าการอำเภอ หวังต้าน นายทะเบียนคนใหม่ได้รับข่าวแล้ว เหงื่อกาฬชุ่มเต็มศีรษะ รีบวิ่งเหยาะ ๆ ออกมาตลอดทาง
“ข้าน้อยหวังต้าน นายทะเบียนแห่งอำเภอชิงเหอ ขอคารวะท่านราชทูต!”
“ข้าน้อยไม่ทราบว่าท่านจะมาเยือน จึงมิได้ออกไปต้อนรับแต่เนิ่น ๆ ขอท่านโปรดอภัย!”
เฉินเผิงมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ข้าได้รับพระบัญชาจากฝ่าบาท ให้มาประกาศพระราชโองการแก่หลูหลิน”
“เจ้าไปนำทะเบียนครัวเรือนของหลูหลินมา”
หวังต้านได้ยินดังนั้น ในใจพลันสั่นสะท้านอย่างยิ่ง
ประกาศพระราชโองการแก่หลูหลินหรือ?
แล้วหลูหลินเป็นผู้ใดกัน?
แม้ในใจนายทะเบียนจะเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่ก็ไม่กล้าถามมาก และไม่กล้ารั้งรอแม้แต่น้อย เขาขานรับติด ๆ กัน ก่อนวิ่งไปยังห้องเก็บเอกสารหลังที่ว่าการด้วยตนเอง
เขาค้นหาบนชั้นวางที่มีฝุ่นจับหนาเป็นแถวนานอยู่พักใหญ่ จึงพบแฟ้มเอกสารฉบับหนึ่งในกองเอกสารคดีราษฎร์เก่าที่อยู่ชั้นล่างสุด
บนเอกสารเขียนด้วยพู่กันว่า หลูหลิน บุตรแห่งตระกูลหลู หมู่บ้านเซี่ยเหอ ปู่ชื่อหลูชวน...
ภูมิลำเนาและอายุล้วนตรงกัน น่าจะเป็นคนนี้
บนโถงใหญ่ของที่ว่าการอำเภอ เฉินเผิงซึ่งกำลังรออยู่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
บัดนี้เอกหลูมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วราชธานี ผลงานชิ้นหนึ่งที่แพร่ไปทั่วแผ่นดินก่อให้เกิดเสียงสรรเสริญก้องกังวานจากร้อยอัครปราชญ์ แม้แต่ฝ่าบาทยังทรงชื่นชมลายพู่กันของเขาไม่ขาดปาก
อีกประเดี๋ยวเมื่อได้พบตัวจริง ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสขอลายพู่กันล้ำค่ามาสักชิ้นหรือไม่
คิดถึงตรงนี้ ในใจเฉินเผิงก็ร้อนรุ่มขึ้นมา
ขณะนั้นเอง หวังต้านก็ประคองแฟ้มเอกสาร วิ่งกลับมาพร้อมหอบหายใจ