ไม่ใช่เพียงไก้จิ่วโหยวเท่านั้น ณ ห้วงลึกแห่งท้องฟ้าดวงดาว ม่านผนึกอันเหลือเชิงของจักรพรรดิอวกาศฟื้นคืน รากฐานแห่งตระกูลจี้ปรากฏเต็มภาคภูมิ
เตาหลอมเซียนของจักรพรรดิเหิงอวี่ฉลุดผ่านจักรวาล ตระกูลเจียงขอมรณะรบสู่ที่สุด เจตจำนงแห่งเทพยดาของกายเซียนขั้นสมบูรณ์ตื่นขึ้นจากหลับ ยืมผลวิริยะแห่งอดีตชาติมาปะทะปรมาจารย์โบราณอย่างห้าวหาญ
เหล่าผู้คนที่มิได้หวนคิดถึงตนเอง เพื่อคุ้มครองสรรพชีวิต แม้รู้แจ้งว่ามรณะจะมาเยือน ก็ยังพุ่งเข้าปะทะผู้เชือดเฉือนไร้หัวใจประหนึ่งผีเสื้อดวงไฟที่โผเข้าเปลวเพลิง
เห็นภาพเช่นนี้ หลูหลินพยักหน้าเงียบ ๆ นี่แหละคือเสน่ห์ของ "ฟ้าบัง"
ความมืดมิดที่โหดร้ายที่สุด การต่อสู้ที่เศร้าสลดที่สุด ไม่มีผู้ใดจะหลีกหนีให้พ้นตนได้ ทุกชีวิตล้วนยอมสละสิ้นชีพเพื่ออุดหลุมลึกไร้ก้นคุ้งนั้น
.......
ความมืดยังคงแผ่ไพศาล เจ้าแห่งวัฏสงสารก้าวเข้าสู่แดนดาราอีกห้วงหนึ่ง กฎแห่งวัฏสงสารคลุมไพร่พลานุพื้นท้องฟ้าดวงดาวนับล้านลี้
ผู้บำเพ็ญบนดาวโบราณ มนุษย์ธรรมดา นกและสัตว์ร้าย ร่างกายเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว สาระสำคัญแห่งชีวิตถูกแย่งชิงไปโดยปราศจากทางเลือก กลายเป็นฝนแห่งรัศมีล่องลอยสู่ท้องฟ้าดวงดาว
ปรมาจารย์แสง-มืดถือคทาเทพแสง-มืดในมือ หนึ่งฟันทะลุทะลวงทางช้างเผือก ลบล้างมหาโลกการบำเพ็ญเซียนอันรุ่งเรืองทั้งเมืองให้ราบเป็นหน้ากลอง
นี่คือชั่วขณะที่หมดหวังยิ่งกว่าเมื่อแดนต่างมิติโจมตีประตูฟ้า
หากแดนต่างมิติยกทัพมาท้าด่าน ยังมีด่านมหาราชให้ยืนหยัดปกป้อง ยังมีเหล่าผู้บำเพ็ญแห่งเก้าชั้นฟ้าสิบแดนร่วมมือรบ ยังมีฮวงเทียนตี้ยืนเป็นแนวหน้า
บัดนี้ คมดาบสังหารจับอยู่ในมือของผู้เคยปกป้อง
ไม่มีเซียน ไม่มีจักรพรรดิหลงเหลืออยู่ ผู้ใดจะขวางเหล่าอดีตเจ้าแห่งจักรวาลได้?
สรรพชีวิตประดุจหญ้าและผักป่า ถูกเชือดเฉือนตามอำเภอใจ
ท่ามกลางแอ่งเลือด มนุษย์ธรรมดานับไม่ถ้วนคุกเข่าโขกศีรษะ หน้าผากแตกฉาน เลือดเปื้อนพื้นแผ่นดินจนแดงชาด
เหล่าผู้บำเพ็ญกอดอาวุธอันแตกหัก เงยหน้ามองท้องฟ้าดวงดาวด้วยความสิ้นหวัง