เวลาไหลผ่านไปทีละลมหายใจ
แสงเทวะเก้าสีที่แหล่งก้นสุดของเหวดาวแตกสลายสว่างวาบยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ คลื่นกฎภายในเสาแสงก็รุนแรงขึ้นทุกขณะ
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
"ปัง!!!"
เสียงระเบิดดังกึกก้องจากก้นสุดของเหวดาวแตกสลาย สะเทือนจนดาวที่แตกเป็นชิ้น ๆ ใต้เท้าสั่นคลอนไปทั้งแหล่ง
แสงเทวะเก้าสีในห้วงอากาศหดตัวลงอย่างกะทันหัน แสงเสารัตติกาลที่กว้างหมื่นลี้ถูกอัดจนกลายเป็นรูปประตูภายในหนึ่งลมหายใจ ประตูแสงสูงตระหง่านขึ้นถึงฟ้าและแทงลงสู่พิภพ สูงเกินหมื่นเมตร กว้างหลายร้อยเมตร บนหน้าประตูแสงเก้าสีหมุนวนพร่างพราว ลวดลายโบราณไหลเลื่อนช้า ๆ ตามขอบประตู
แดนมรดกโบราณ เปิดประตูอย่างเป็นทางการ
แทบจะทันทีที่ประตูแสงก่อรูปสำเร็จ ฝั่งค่ายเหล่าผองพันธุ์ต่างตระกูลก็พุ่งพราวด้วยพลังเก่งกาจนับไม่ถ้วน
เผ่าปีศาจ เผ่าแมลง เผ่ากลไก เหล่าอัจฉริยะของสามเผ่าที่ถอยไปห่างออกไปหลายหมื่นลี้ต่างรีบรุดแข่งขันกันมุ่งสู่ทิศประตูแสง เงาร่างหนาแน่นปกคลุมนภาสีแดงหม่นไปทั้งสวรรค์
ยามนี้หลูหลินก็ฝืนบาดแผลสำเร็จ ลืมตาแล้วลุกขึ้นยืน
พลังภายในร่างฟื้นกลับมาได้เจ็ดส่วน ร่างกายอันเป็นของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิดยังคงสมบูรณ์ไม่เสียหาย
หลูหลินพอยืนขึ้นก็ต้องเงยหน้ามองตามพลังอันเกรียงไกรสายหนึ่งท่ามกลางเงาร่างของเหล่าผองพันธุ์ต่างตระกูลทันที
กลิ่นอายของบุคคลบางคนให้การสัมผัสแก่หลูหลินเด่นชัดผิดปกติ หนาวเหน็บเก่าแก่เกินบรรยาย แม้แต่เหยาซิงก็ไม่เคยให้ความรู้สึกคุกคามเช่นนี้แก่หลูหลินมาก่อน
หลูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"หนูเอ๋ย" มารเฒ่าซิงเมี่ยทำลายล้างเห็นดังนั้นจึงเอ่ย
"เห็นแล้วหรือ?"
"พลังสายหนึ่งนั่น..."
"คือเหล่าอัจฉริยะโบราณของพวกเผ่าเทพที่ผนึกตนเองมาหลายกัลป์"