เบื้องลึกสุดของพื้นพิภพ ทะเลห้วงเกินวิเศษ
ก้อนเนื้อของเจ้าผู้สร้างโลกแท้อันมหึมาจนอธิบายมิได้บิดเกร็งรุนแรง หน้าคนนับไม่ถ้วนที่กำลังครวญครางโผล่เป็นปุ่มปมขึ้นมาทั่วผิวนั้น น้ำเลือดสีเข้มชะอำไหลระหว่างหนวดพันเป็นสาย
องค์เทวบัญชาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เจ็บแค้น และการทำลายล้าง บังคับทะลุผ่านชั้นธรณี ทุบลงสู่สมองของเหล่าผู้พลัดถิ่นเหล่านี้
หัวหน้าเหล่าผู้พลัดถิ่น มหาปุโรหิตแห่งราชวงศ์สุริยะในอดีต
ผู้เฒ่านั้นเป็นคนแรกที่กลืนอำนาจสิทธิ์ดวงอาทิตย์ อำนาจสิทธิ์ของเขาถูกดวงอาทิตย์ชั่วนิรันดร์ควักเอาไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งรูโหว่เลือดร้ายกาจไว้กลางอก ร่างผอมแห้งนั้นพยุงอยู่ได้ด้วยแรงเจ็บแค้นเพียงลมหายใจเดียว
หว่างหนานผู้เฒ่าทวงร้องเปล่งน้ำตาเป็นเลือดสองสาย ชักเอาศิลาดำคมหนึ่งก้อนขึ้นมา จ่อยังอกอันฉ่องเลือดของตน แล้วฟันลงอย่างเด็ดขาด
ตัดขวางตัดตั้ง ประกอบขึ้นเป็นไม้กางเขนกลับหัว
เหล่าผู้พลัดถิ่นราวพันคนรอบด้านชักศิลาขึ้นพร้อมกัน สลักไม้กางเขนกลับหัวไว้ที่อกทุกคน
“ฆ่าให้สิ้นซากผู้ทรยศ! รับองค์เจ้าผู้สร้างโลกกลับคืนมา!”
สมาคมออรอรา ณ ขณะนี้ได้ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
พวกเขาไม่ใช่เพียงผู้ลี้ภัยผู้ไม่เหลืออย่างอื่นนอกจากร้องไห้คร่ำครวญอีกต่อไป หากได้กลายเป็นงูพิษร้ายกาจที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดของสี่ศาสนา
ด้วยหนทางสุดขั้วแห่งความรุนแรง พวกเขาลอบสังหารปุโรหิตแห่งสามเทพ ระเบิดวิหารเทพของดวงอาทิตย์ชั่วนิรันดร์ ใช้มีดสั้นสลักตราไม้กางเขนกลับหัวไว้ที่หน้าผากของผู้ทรยศทุกคนที่ต้องสิ้นชีพ ไม่มีวันให้อภัยรูดาว
หลูหลินมองการเคลื่อนไหวสุดบ้าคลั่งของสมาคมออรอรา แล้วพยักหน้าเบา ๆ
มีการกดขี่ ย่อมมีการต่อต้าน
ความศรัทธาอันหลอกลวงย่อทำลายล้างสมองคนได้แต่เพียงหุ่นเชิดกลุ่มหนึ่ง แต่ความเกลียดชังแท้จริงเท่านั้นที่ให้กำเนิดพลังบริสุทธิ์เฉียบขาดที่สุด