“หลูหลิน!!”
“อนารยชน!!”
ผู้ที่เรียกชื่อหลูหลินคือเจี้ยนอี้ ส่วนหวงเหลยด้วยความร้อนรนยามวิกฤต กลับเรียกออกมาด้วยฉายาเดิมของหลูหลิน
ภายในม่านพลังกั้น แสงสีขาวได้กลืนมองเห็นทุกสายตาไปหมดแล้ว หยวนอี้ลอยนิ่งกลางแสงสว่าง น้ำเสียงกลไกเยือกเย็น
“การถ่ายโอนข้อมูลเสร็จสิ้น”
“โปรแกรมทำลายตนเองไม่อาจย้อนกลับ”
“อีกสามวินาที บริเวณนี้จะถูกลบล้างไปจากการณ์นี้”
หลูหลินได้ยินดังนั้นจึงก้มลงมองแสงสีขาวของจุดเอกฐานที่พุ่งทะยานออกจากส่วนแยกใต้เท้า
กระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
ในส่วนลึกของทะเลญาณ ของวิเศษตัวอ่อนสมบัติส่งเสียงสั่นก้อง
ฉีกม่านฟ้า สั่นสะเทือนนิรวาณ
ทั้งภายในและภายนอกม่านพลังกั้น ทะเลญาณของทุกผู้ถูกเสียงสั่นสะเทือนนี้กระหึ่มไปทั้งอาณา แม้แต่ลี่อู๋จีที่อยู่ไกลออกไปนอกป้อมก็รีบยกมือกดขมับ โลหิตแดงๆ เกือบพ่นออกมา
“เสียงอะไร!”
“เสียงกริ่งกระบี่งั้นรึ? ไม่แน่นอก...แล้วสิ่งใดกันแน่ที่เป็นเช่นนี้”
หลูหลินกำขวาคูณลอยขึ้น ของวิเศษตัวอ่อนสมบัติกลายเป็นดาบปรากฏขึ้นกลางอุ้งมือ
เมื่อกระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติปรากฏ ปรากฏการณ์วิสุทธิ์ทั้งปวงภายในม่านพลังกั้นก็หยุดลงทั้งหมด
กระแสข้อมูลลับที่หยวนอี้กำลังถ่ายโอนอย่างดุร้ายก็เงียบกริบลงเฉียบพลัน
“เหตุใดสัญญาณถ่ายโอนจึงถูกตัดขาด?”
พลังทำลายตนเองของแก่นจุดเอกฐานยังคงไต่ขึ้น ทว่าสัญญาณถ่ายโอนกลับสิ้นสุดลงเสียฉับพลัน
รูม่านตาสีน้ำเงินเข้มของหยวนอี้กะพริกวูบวาบ บนจอเงาทั้งหมด ข้อมูลทุกสายกลายเป็นข้อความเดียว
“อาวุธไม่ทราบแหล่งที่มา”
“หอข้อมูลไม่มีบันทึกตรงกัน”