ช่วงเวลานั้นเอง แสงกระบี่สามสายพุ่งตัดม่านมืดมิด ตกลงมาเหนือซากปรักหักพัง
ผู้บำเพ็ญแดนบำเพ็ญสายกระบี่ผู้ทรงคุณความดีถึงสามคน สวมฉลององค์สีเลือดนอง จับกระบี่กระดูกขาวเดินมาอย่างเชิงเยาะเย้ย
ทั้งสามล้วนมีพลังขั้นแก่นทองหยวนอิง คอยกอบโจรปล้นสังหารอยู่โดยรอบสมรภูมิโบราณแห่งนี้
"โอ้ะโอ ยังมีผู้รอดชีวิตอีกงั้นรึ"
หัวหน้าสายกระบี่ขมวดคิ้วขึ้น กวาดสายตามองหนิงที่เพิ่งลุกขึ้นยืน
"ยะเยอะ ร่างสัตว์อสูรกายตัวนี้ประกอบขึ้นเหมือนผ้าปะสนเทือกเสียจริง หลังงอกปีก มืองอกกระดูก ดูจากสัมผัสพลังนี้ นี่ยังไปไม่ถึงขั้นหยวนอิงเลยกระมัง"
สายกระบี่ข้างกายหัวเราะเยาะเย็นชา
"ไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งใด สังหารแล้วดูดวิญญาณ หมุนวนสีทองอยู่อกมันดูท่าเป็นของวิเศษชั้นเลิศ ลากออกมากลับไปเสีย บางทีอาจแลกคัมภีร์วิชาชั้นสูงสุดมาสองเล่ม"
ทั้งสามสบตากัน แล้วชูกระบี่กระดูกขาวขึ้นพร้อมกัน
พลังคมกระบี่ผแผลงไพศาล ปิดกั้นทุกเส้นทางถอยหนีของหนิงเสียสิ้น
หนิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าไร้ความรู้สึกอันเป็นมนุษย์แม้น้อยนิด เหลือเพียงสังหารเกลียวกลืนกินอันบริสุทธิ์ที่สุดเท่านั้น
มันหิวกระหายเหลือเกิน
ซากอวัยวะเมื่อครู่นั้น มิอาจเติมเต็มความอยากในบัดนี้ได้เลย
ฝะวูบ!
ปีกเนื้อสีเข้มแดงแห่งหลังหนิงกระพือหวัดขึ้นพร้อมกัน
ณ จุดนั้นเหลือแต่เสียงระเบิดอากาศ ร่างของมันหายไปจากสายตาทั้งสามคนราวกับผีอากาศ
"อะไรนะ?"
หัวหน้าสายกระบี่ใจหายวาบ ความเร็วเช่นนั้น....ล้ำเลิกเหนือเพดานขั้นแก่นทองหยวนอิงโดยสิ้นเชิง!
ก่อนเขาจะทันได้แสดงปฏิกิริยาใด
ฝ่ามืออันประดับลายสีทองเข้มก็รุดออกจากห้วงว่างเปล่า ฉกกระบี่กระดูกขาวในมือของเขาไว้เต็มมือ