ความเงียบดำเนินต่อไปเป็นเวลาสามลมหายใจ
ภายในค่ายของเผ่ามนุษย์ พวกคนบ้าบู๊แห่งวิหารยุทธ์ไทฉู่ระเบิดอารมณ์ก่อนใคร
“อ๊าาาาาา!!!”
ชายหนุ่มแขนขาดขว้างดาบขึ้นฟ้า พลางส่งเสียงตะโกนก้องสุดลมคอ
“หมัดเดียว! จัดการด้วยหมัดเดียว! จอมเต๋าขั้นกลางถูกจัดการด้วยหมัดเดียว!!!”
เพ่ยจ้านรู้สึกว่าเลือดทั้งร่างกำลังเดือดพุ่ง เผ่ามนุษย์ของข้าก็สามารถบดขยี้อัจฉริยะแห่งฟ้าเผ่าปีศาจระดับเดียวกันได้แล้ว!
หญิงผู้บำเพ็ญจากสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อเหวยเก็บดาบใส่ฝัก ใบหน้าเย็นชาปรากฏร่องรอยแดงระเรื่อที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ตัว
ชายวัยกลางคนดวงหน้าอำมหิตแห่งวังนครเก้านรกสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ระบายออก ริ้วรอยแห่งรอยยิ้มเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มืดมนจ๋าไม่เปลี่ยนแปลงมานานนับหมื่นปี
ผู้อาวุโสแห่งวิหารเทพมิติกาลปิดปากลง คำพูดที่ยังไม่ทันจบเมื่อครู่ ตลอดชีวิตนี้จะไม่ถูกกล่าวถึงอีกแล้ว
พันธมิตรพาณิชย์ว่านเซียง.....
ฝ่ายนั้นคือเฒ่าผู้อาวุโสที่ถูกมารเฒ่าซิงเมี่ยตบกลางหน้าลงไปในผาหิน เวลานี้ครึ่งหน้าของเขาเละเป็นโจ๊กเลือดเนื้อคลุกเคล้านอนซุกอยู่บนเศษหิน ทั้งกายสั่นงันงก ไม่กล้าส่งเสียงสักคำ
เหล่าอัจฉริยะของพันธมิตรพาณิชย์ว่านเซียงที่เหลืออยู่ต่างก้มหัวลงต่ำกว่าเดิม อยากจะมองหารอยแตกเพื่อมุดหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เสียงเชียร์ในค่ายดังขึ้นเรื่อยๆ กระจายจากวิหารยุทธ์ไทฉู่ไปยังสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อเหวย จากสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อเหวยไปยังวังนครเก้านรก ท้ายที่สุดแม้แต่อัจฉริยะที่คงความเป็นกลางมาตลอดจากวิหารเทพมิติกาลยังตะโกนตามกันขึ้นมา
“เผ่ามนุษย์! เผ่ามนุษย์!”
นอกค่ายกล สีหน้าของลิงมารน่าเกลียดน่าเกลียดถึงขีดสุด
ปราบให้ตายได้ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว?
อัจฉริยะแห่งฟ้างูเพลงกลืนฟ้าพูดคำนั้นออกมาด้วยความเย่ออย่างไร บัดนี้ก็ช่างเสียดสีเพียงนั้น
งูเพลงกลืนฟ้าสายเลือดบริสุทธิ์จอมเต๋าขั้นกลาง แปรกายเป็นร่างแท้เป็นหมื่นจั้ง จู่โจมเต็มกำลัง แต่ต่อหน้าหลูหลินกลับต้านไว้ไม่ได้แม้แต่ลมหายใจเดียว