เสียงคำพูดแทบไม่ทันจางหาย ปลายทางเดินที่กว้างใหญ่ที่สุดด้านหน้าจัตุรัส ในความมืดมิดได้ปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้น
เมื่อมองไปแต่ไกล ร่างสูงเรียวสีเงินขาวค่อย ๆ ปรากฏออกมา
เงาร่างนั้นก้าวออกมาจากความลึกของทางเดิน ลอยเหนือพื้นดินขึ้นไปกว่าสองเมตร
ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์สีน้ำเงินหม่นของหยวนอี้กวาดไปทั่วบุคคลบนจัตุรัส สายตาหยุดพักบนใบหน้าของเหล่าอัจฉริยะแห่งฟ้าที่เหลือรอดแค่ชั่วอาตา แล้วหยุดอยู่ที่สามคนจากแคว้นอู๋กั๊กที่จากไปแล้วหวนคืน
พูดให้ถูกแล้ว ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์นั้นจ้องมองอยู่ที่หลูหลิน
"เจ้าได้ทำลายหน่วยรบหนึ่งของข้าไปสามสิบเจ็ดหน่วย"
"แม้ข้อมูลการรบในทุกครั้งจะปรับปรุงแฟ้มประวัติของเจ้าอยู่ตลอดเวลา แต่น่าเสียดาย ข้อมูลยังไม่เพียงพอที่จะสร้างแบบจำลองที่สมบูรณ์ของเจ้าขึ้นมา"
หลูหลินได้ยินแววของความสงสัยแฝงอยู่ในน้ำเสียงของอีกฝ่าย
แต่คำพูดนี้เมื่อเข้าหูหวงเหลย กลับทำให้เขาขนลุกซ่าไปทั้งซี่กระดูกสันหลัง
เป็นดังที่หลูหลินเคยคาดเดาไว้จริง ๆ อีกฝ่ายกำลังล่าเหยื่อ ขับไล่เหล่าอัจฉริยะแห่งฟ้าแห่งแคว้นเหยากวงเหมือนไล่ฝูงสัตว์เข้าสู่โรงฆ่าสัตว์......
จริงอย่างที่คิด ทันทีถัดมา หยวนอี้ก็เปิดฉากบุก
มันเงยหัวขวาขึ้นโดยตรง แสงสว่างในอุ้มมือหุ้มตัวเป็นเนื้อเดียวกัน ลำแสงสีเงินขาวหนึ่งสายพุ่งออกไป อุโมงค์สุญญากาศที่ตาเปล่ามองเห็นได้ระเบิดออกตามหลังลำแสง
เร็วยิ่งกว่าสายฟ้า มุ่งตรงเข้าหาใบหน้าของหลูหลิน
หลูหลินเอียงศีรษะเพียงเล็กน้อย ความเร็วปฏิกิริยาประสาทที่คัมภีร์อมตะมอบให้ ทำให้เขาหลบได้ในชั่วขณะที่ลำแสงพุ่งผ่าน
ลำแสงสีเงินขาวพุ่งผ่านข้างหูของหลูหลิน ทะลุเข้าไปในกำแพงโลหะด้านหลัง
กำแพงปรากฏรูกลมขนาดเท่านิ้วโป้ง ขอบรูเรียบเนียน ผิวหน้าตัดของโลหะไม่บิดเบี้ยวแม้แต่นิดเดียว