เสียงแตรอันดังกึกก้องยังคงสางไม่จางหาย แต่ภายในสนามสอบกลับวุ่นวายจนสิ้นสุดทางเลือก
“โอ้! ปีศาจป่าเถื่อน! ปีศาจป่าเถื่อนบุกเข้ามาแล้ว!”
“ช่วยด้วย! หนีเร็ว!”
เสียงกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ และเสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มคว่ำที่ดังกระหนก หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
นักเรียนนับไม่ถ้วนตกใจจนหน้าซีดเผือด ทิ้งพู่กันหมึกแล้ววิ่งกระจัดกระจายเหมือนบ้านไร้เจ้าของ
กู้ชิงฉือเองก็หน้าซีดขาว บรรดาบุตรชายตระกูลใหญ่ที่อยู่รอบข้างยิ่งว้าวุ่นใจ ตกใจกลุ่มก้อนจนไม่รู้จะทำอย่างไร
ณ ศูนย์กลางแห่งความวุ่นวาย มีเพียงหลูหลินที่ยืนนิ่งมิไหว
ค่อย ๆ ปิดดวงตาลง
จิตใจดำดิ่งสู่กระดานทราย ภาพเคลื่อนไหวที่ชัดเจนเหลือเกิน แผ่ออกในจิตในขณะนั้นเอง
จุดแสงสีแดงเลือดนกสามร้อยจุดซึ่งแทนทหารหน่วยรบปีศาจป่าเถื่อน กำลังทะลุเข้ามาทางกำแพงด้านตะวันออกที่ถูกทุบพัง
จุดแสงที่นำหน้า พลังอาฆาตหนักหน่วงที่สุด พุ่งตรงสู่ศูนย์กลางสนามสอบ ย่อมเป็นแม่ทัพรองของปีศาจป่าเถื่อน!
หลูหลินลืมดวงตาขึ้นทันที
ปราณอักษรมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ลำคอ ตะโกนก้องขึ้น ข่มเสียงอึกทักท้วงทั้งสนามสอบในชั่วขณะ!
“ทุกคนรับคำสั่ง!”
“นักเรียนห้องเลขข้อเขียนฝั่งตะวันตก ถอยไปหลังแท่นผู้คุมสอบทันที! ฝั่งตะวันออก รวมกลุ่มเข้าตรงศูนย์กลาง! ห้ามวิ่งพล่าน ตั้งแนวรับเพื่อรักษาตน!”
เสียงออกคำสั่งเดียว ดังประดุจระฆังโบราณยักษ์ สั่นสะเทือนสมองของนักเรียนที่ตกใจว้าวุ่นทั้งหมดจนสมองหม่น ร่างชะงักโดยสัญชาตญาณ
ทั้งสนามเงียบงันชั่วขณะ
ทันใดนั้น หลี่หมิงเสวียนเป็นผู้แรกที่รู้ตัว ตะโกนก้องใหญ่ว่า “ฟังคำสั่งท่านอาจารย์! เร็ว! ทุกคนเคลื่อนที่เดี๋ยวนี้!”
จางหู่ปฏิบัติตามทันที ลากนักเรียนเจียงโจวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จำพวกตกตะลึง เคลื่อนเข้าสู่บริเวณศูนย์กลางโดยเร็ว