“ฮู้ว”
สัตว์ข้ามโลกที่ขดตัวรออยู่บนแผนสวรรค์ คำรามก้องขึ้น
เสียงนั้นดังก็ไม่ใช่เสียง กลับเป็นคลื่นสั่นสะเทือนความถี่ต่ำที่แผ่ทั่วม่านห้วง รุกล้ำเข้าสู่วิญญาณของสรรพชีวิตทั้งปวงโดยตรง
มันอ้าปากเหวใหญ่ออกมา
แรงดูดสยองพวยพุ่งออกจากช่องปากนั้น
ชั่วขณะเดียว หยานฉี่ของแผ่นฟ้าแผ่นดินทั้งโลกต้าเซี่ย ก็พากันหลั่งไหลบ่าเข้าสู่ปากของสัตว์ข้ามโลกอย่างคลั่งไคล้
พลังแท้จริงของสายธารพลังแผ่นดินตามขุนเขาถูกดึงรั้งออกมาอย่างเด็ดขาด กลายเป็นริบบิ้นแสงที่ตาเปล่ามองเห็นได้ หลั่งรวมเข้าสู่วงล้อมหาสะท้าน
ภายในเมืองราชธานี พลังชีวิตของราษฎรนับไม่ถ้วนก็หลุดลอยออกจากร่างไปโดยมิได้สะใจ!
จักรพรรดินีเจาหนิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า โชคชะตาแผ่นดินต้าเชี่ยซึ่งผูกพันเป็นอันหนึ่งกับชีวิตของนาง กำลังรั่วไหลสูญสลายไปอย่างรวดเร็วเหลือคณา
หากปล่อยเช่นนี้ต่อไป ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ทั้งโลกต้าเซี่ยย่อมถูกสัตว์อสูรกายดูดกลืนจนเหือดแห้ง
รอช้าอีกมิได้!
“ขอเจิ้นใช้แท้จริงแห่งจิตวิญญาณ บูชาด้วยเลือดแด่สายมังกร! อุทิศแด่ต้าเชี่ยของเรา ขอจงมลายพร้อมเจ้า!”
“ฝ่าบาท มิอาจกระทำได้.....” หวังเซี่ยกลั้นน้ำตาเข้าขวาง
เขาเคยอ่านเรื่องราวเช่นนี้ไว้ในตำราประวัติศาสตร์ รู้ดีว่าฝ่าบาททรงเตรียมเผาแท้จริงแห่งจิตวิญญาณของจักรพรรดิ จุดระเบิดสายมังกรแห่งต้าเชี่ย เพื่อพลีชีพมลายไปพร้อมกับสัตว์อสูรกายตนนี้
ขณะนั้นเอง
ลำแสงหนึ่ง
ลำแสงดาราอันเจิดจรัส พุ่งทะยานขึ้นจากทิศพื้นที่มรดกซ่อนเร้นริมขอบฟ้า!
ภายในแสงดารานั้น บรรจุปัญญาแห่งร้อยสำนักครูบาอาจารย์ บรรจุเหล่าแรกแห่งโลกที่สมบูรณ์หนึ่ง กว้างใหญ่ ประสานกลมกลืน ทั้งเปี่ยมด้วยพลังอันยิ่งใหญ่แห่งชีวิตใหม่
ชั่วขณะเดียว ลำแสงทะลุผ่านแผนฟ้าแผนดิน ขับไล่เงามืดนิรันดร์ที่สัตว์อสูรกายแผ่ปกคลุม ทำให้แผนฟ้าทั้งมวลของต้าเชี่ยสว่างไสวราวกับกลางวัน!