หลูหลินเผชิญใบมีดแสงที่เผ่ากลไกฟันลงมาเต็มหน้า มิได้ถอยแต่กลับรุ่นเข้าหา แขนขวาชักขึ้นพรวดพราด
วิชา “ไม่มลาย” หมุนวนอยู่ในร่างอย่างบ้าคลั่ง ผิวเนื้อร่างกายของวิเศษชั้นเต๋าเต๋อเปล่งประกายทองหม่นขึ้นระลอกหนึ่ง
เสียงโลหะเสียดสีหวีดหวิวระเบิดขึ้น ประกายไฟพุ่งกระจายระรื่น
ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์สีชาดของร่างกลไกมีข้อมูลเปลี่ยนแปลงวุ่นวายเป็นแถวเป็นแถว
ระดับภัยคุกคามของหลูหลินพุ่งสูงจาก “สูงยิ่ง” ขึ้นไปเป็น “คำนวณไม่ได้” ในพริบตา
ใบมีดแสงที่เพียงพอจะผ่าพลังบริสุทธิ์คุ้มกันของผู้บำเพ็ญช่วงปลายของขั้นอัครปราชญ์ ฟันลงบนเนื้อกายของหลูหลิน แม้รอยขาวแม้แต่รอยเดียวก็ไม่อาจติดค้าง
กลับเป็นใบมีดแสงนั้นเองที่ส่งเสียงกรอ่าง รอยแตกนับพันนับหมื่นปรากฏเต็มดาบในชั่ววูบ
เปรี้ยง! ใบมีดแสงแตกกระจายสิ้นซากไปทั้งสอง
หลูหลินไม่หยุดชะงัก นิ้วทั้งห้ากางออก กุมเข้าที่ไหล่ของร่างกลไก ออกแรงด้วยมือเดียว
แขนที่ห่อหุ้มด้วยเกราะหนาทึบพร้อมครึ่งไหล่ ถูกหลูหลินดึงฉีกขาดลงมาทั้งท่อน
ของเหลวพลังงานสีน้ำเงินหม่นพุ่งกระเซ็นจากแผลขาด ร่างกลไกเสียหลักล้มเหลวเสียที
หลูหลินอีกมือแทงเข้าไปในอกของมันอย่างดุดัน นิ้วทั้งห้ากุมติดแกนจักรกลขนาดเท่าหัวแม่มือที่ส่องประกายน้ำเงินหม่นอย่างแม่นยำ
ดึงออกมาตามแรงดึง พร้อมท่อโลหะแท่งเล็กใหญ่นับไม่ถ้วน แกนจักรกลถูกควักออกมาทั้งดวง
แสงสีชาดในดวงตาของร่างกลไกกระพริบสองครา แล้วดับสนิท กลายเป็นเศษเหล็กไร้ชีวิต
ท่าทางโหดร้าย เด็ดขาด ไร้เสี้ยววินาทีที่ฟุ่มเฟือย
อีกฟาก หวงเหลยและเจี้ยนอี้กำลังลำบากตรึกตรอง
หวงเหลยหมัดหนึ่งทุบลงที่อกร่างกลไกอีกตน พลังหมัดสีทองหม่นบุบเกราะอกยุบลงเป็นแอ่งใหญ่