ในซากปรักหักพังใต้ทะเลเหวรอย กระแสมิติวุ่นวายยังคงถล่มทลายไม่หยุด
หลูหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ อวกาศเบื้องหน้าฝ่ามือถูกพับซ้อนขึ้นโดยตรง อัตราการไหลของเวลาถูกควบคุมได้ตามใจปรารถนา
ไม่ได้ดึงกฎใด ๆ ของพันโลกมหึมามาใช้เลย ช่างเป็นเพียงสัญชาตญาณโดยกำเนิดของร่างกายล้วน ๆ
นี่คือผลจากการกลืนกินแก่นแท้ของปฐมเต๋าแห่งเผ่าเทพไปห้าในสิบล้านส่วน กฎว่าด้วยกาลอวกาศจึงถูกร่างบู๊แห่งปฐมกาลดูดกลืนหลอมรวมจนหมดสิ้น
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนยืนอยู่ข้างกาย จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน
อำนาจสูงสุดของพันโลกมหึมา ถูกร่างกายจากจักรวาลที่เพิ่งถือกำเนิดกลืนกินลงไปอย่างห้ามไม่ได้ แถมยังกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างนั้นไปเสียแล้ว...
กฎของพันโลกมหึมา คืออำนาจสิทธิ์ที่เจตจำนงของจักรวาลมอบให้ ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นไม่ได้แตะอื่นใด นอกจากยืมอำนาจนี้มาใช้ชั่วคราวเท่านั้น
แต่หลูหลินต่างออกไป เขาฉวยอำนาจสิทธิ์นั้นมาโดยตรง แล้วหลอมรวมเข้าไปในระบบของตนเอง
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนแม้กระทั่งรู้สึกได้ว่า สนามพลังที่แผ่ออกจากร่างของหลูหลินกำลังขับไล่กฎเหลือรอดของทะเลเหวรอยออกไป
“เจ้าเด็กนี่... เดินมาถึงจุดจบของเส้นทางนี้ได้จริง ๆ” ปฐมเต๋าเทียนเหยียนเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา
สิ่งมีชีวิตที่ไม่พึ่งพากฎของพันโลกมหึมาเลยแม้แต่น้อย ในที่สุดก็ถือกำเนิดขึ้นแล้ว
หลูหลินไม่เอะใจต่อปฏิกิริยาของปฐมเต๋าเทียนเหยียน และไม่รีบทดสอบพลังยุทธ์ในขณะนี้ภายในทะเลเหวรอย
จิตใจสงบนิ่ง สำนึกจมดิ่งลงสู่จักรวาลจิ๋วภายในร่างทันที
ภายในจักรวาลจิ๋ว ฝนสีทองได้หยุดลงแล้ว
อาณาเขตของโลกทั้งใบเมื่อเทียบกับก่อนหน้า ขยายออกไปไม่ต่ำกว่าร้อยเท่า!
ดวงดาวสีน้ำตาลมืดที่เคยโดดเดี่ยวเพียงดวงเดียว บัดนี้ได้วิวัฒน์กลายเป็นกาแล็กซีกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ดวงดาวที่เพิ่งถือกำเนิดนับไม่ถ้วนโคจรไปในห้วงอากาศตามวิถีลี้ลับ