"แต่ขอพูดความจริงไว้ก่อน" ม่อโส่วเหยียนกล่าวต่อ "การฝึกของข้าไม่ใช่เรื่องสบาย ทั้งหลายต้องเตรียมจิตใจไว้ว่าจะเสียเนื้อไปทั้งชั้น"
หนิวต้าลี่ตบอกแน่นว่า "ทหารใหม่ของพวกข้าน้อยไม่เคยกลัวความลำบาก!"
ม่อโส่วเหยียนพยักหน้าพึงพอใจ แล้วหันสายตาไปที่หลูหลิน
"บรรดาลูกน้องทั้งหลายของเจ้า จิตใจและกระดูกงอกงามสมควรหล่อหลอมให้เป็นคน แต่ข้ามีข้อสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งมานาน"
ม่อโส่วเหยียนจ้องหลูหลินอย่างลึกซึ้ง แล้วเอ่ยถามช้า ๆ ว่า "วิธีฝึกทหารของเจ้านี่ ข้าไม่เคยได้ยินไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต เจ้าสืบสายวิชามาจากไหนกันแน่"
"ข้าเคยอ่านบทวิจารณ์นโยบายของเจ้าหลายชิ้น ส่วนอาจารย์ผู้อุปการะอย่างท่านเสิ่นชุนฟางนั้น ข้ายิ่งรู้จักดี"
"ตามที่ข้าทราบ ท่านเสิ่นชุนฟางไม่ได้มีความเชี่ยวชาญอะไรในทางวิชาสงครามเลย..."
หลูหลินสีหน้าเรียบนิ่ง ประสานมือคำนับแล้วตอบว่า "ข้าน้อยไม่กล้าปกปิดท่านมหาปราชญ์ ข้าน้อยรวบรวมจากคัมภีร์ทหารหลายเล่ม บวกกับความเข้าใจเล็กน้อยที่ตนเองนึกคิดเล่น ๆ ออกมาเท่านั้น"
ม่อโส่วเหยียนจ้องหลูหลินครึ่งสุดสายตา แล้วจึงพยักหน้า
"ดั่งที่คิดไว้จริง สวรรค์ประทานพรสวรรค์แก่เจ้า ไม่ผิดหรอกที่เจ้าจะได้เป็นจอหงวนผู้กวาดชัยถึง 6 สาขาเป็นคนแรกของต้าเชี่ย"
ม่อโส่วเหยียนไม่เอ่ยถามต่อไปอีก
ใคร ๆ ก็มีความลับของตนเอง การจะเขี่ยไปให้สุดรากไม่ใช่อาการของผู้มีคุณธรรม
และยิ่งวิธีฝึกทหารนี้อัศจรรย์เท่าไร ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าบุรุษหนุ่มอย่างหลูหลินไม่ธรรมดาเท่านั้น
ม่อโส่วเหยียนลากบทสนทนากลับสู่ทางหลัก สายตากวาดผ่านหนิวต้าลี่ หลี่หู่ และคนอื่น ๆ
"เอาเถิด เนื่องจากข้ารับปากจะชี้แนะทั้งหลายแล้ว ย่อมไม่ผิดคำสัตย์"
"ทุกคนยืนให้ดี แล้วแสดงปราณอักษรและความสำเร็จของตนให้ข้าดูสักครั้ง"