อีกฝั่งหนึ่งของหอดาราแห่งการก่อกำเนิดสร้าง คือมิติแห่งเดียวกันกับชั้นที่ 30
ฉู่ฉางเทียนในที่สุดก็ปรับลมหายใจเสร็จสิ้น
เส้นเอ็นที่ถูกกฎทำลายล้างแทะเซาะฟื้นคืนไปได้ราวเจ็ดแปดส่วน แขนซ้ายยังชาอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการต่อสู้
กระบี่ที่หักเป็นสองท่อนถูกเขาเก็บไว้ในแหวนพื้นที่เก็บของ แล้วเปลี่ยนมาใช้ของวิเศษชั้นเต๋าสำรององค์หนึ่ง
เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาทำคือก้ำมองแผ่นป้ายสลักนาม
หลูหลินเมื่อครู่ยังอยู่ชั้นที่ 29
ด้วยความเร็วระดับนั้น บัดนี้คงก้าวเข้าสู่ชั้นที่ 30 แล้วกระมัง
กฎทำลายล้างแห่งชั้นที่ 30 มิใช่สิ่งที่พลังมหึมาจะเอาชนะได้
กฎอันละเอียดประณีตเมื่อเผชิญหน้าทำลายล้างย่อมเป็นเป้าปืน กฎอันหยาบกระด้างเมื่อเผชิญหน้าทำลายล้างย่อมเป็นเพียงเรื่องขบขัน
แม้แต่เขาผู้เป็นกายกระบี่เต้าหยวนโดยกำเนิด ยังต้องเสียเวลาสามชั่วยามจึงเพียงคว้าช่องทางรอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด แล้วหลูหลินเล่า?
มุมปากฉู่ฉางเทียนยกขึ้นเล็กน้อย เขาอยากเห็นให้รู้ว่าผู้ที่รู้จักแต่ใช้พลังมหึมาบดขยี้เงามายาชั้นต่ำอย่างเดียว จะเผชิญกับคุณสมบัติทำลายล้างที่แยกสลายกฎทุกประการได้อย่างไร
สายตาตกลงบนแผ่นป้ายสลักนาม
หลูหลิน......
ชั้นที่ 30
ท้ายชื่อยังมีตัวอักษรเล็กตามมาอีกบรรทัดว่า ผ่านแล้ว
รอยยิ้มฉู่ฉางเทียนค้างแข็งอยู่บนใบหน้า
ผ่านแล้วงั้นรึ?
เขาสู้รบอยู่ในชั้นที่ 30 นานถึงสามชั่วยาม หักกระบี่ไปหนึ่งเล่ม เสียแขนไปหนึ่งข้าง แทบจะแผดเผาแก่นแท้แห่งกายกระบี่เต้าหยวนจนสิ้นดี จึงเพียงผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด
แล้วหลูหลินผ่านแล้วงั้นรึ?
ใช้เวลาเท่าไร?
บนแผ่นป้ายไม่ได้แสดงเวลาอันแน่ชัด แต่ฉางเทียนเข้าใจดีว่า นับตั้งแต่หลูหลินก้าวเข้าชั้นที่ 29 จนถึงบัดนี้ นับเนื่องทั้งหมดยังไม่ถึงเวลาไม่กี่นาที
หักเวลาผ่านชั้นที่ 29 ออกไปแล้ว ตัวชั้นที่ 30 เอง......
ไม่กี่ลมหายใจงั้นรึ?
รูม่านตาฉู่ฉางเทียนหดตัวเล็กน้อย มือถือกระบี่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บนแผ่นป้ายยังมีอีกชื่อหนึ่งกำลังไต่ขึ้นอย่างรวดเร็ว