ศพสัตว์ร้ายท้องฟ้าค่อย ๆ แห้งเหี่ยวลงในความเร็วที่สายตามองไม่ทัน เกล็ดเกราะสูญสิ้นราศี เอียงแก่นแท้ในเนื้อเลือดถูกดูดจนสิ้น เหลือเพียงแต่โครงกระดูกเปล่า ๆ
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงสิบกว่าลมหายใจ ผู้อยู่ ณ ที่นั้นไม่มีผู้ใดรู้สึกถึงความผิดปกติเลย
สมาธิของพวกเขายังจมอยู่กับความหวาดหวั่นที่เพิ่งรอดพ้นจากการถูกใช้เป็นเครื่องบูชายัญ
หลูหลินคืนเตาหลอมสรรพสิ่งกลับสู่ร่าง แล้วทอดสายตากลับมายังเครื่องรางหยกในมือ เมื่อดูดกลืนเลือดหทัยของสัตว์ร้ายไปบางส่วน การสั่นไหวของเครื่องรางหยกก็สงบลง แสงแดงบนผิวหน้าจางลง กลับคืนสู่สภาพเก่าคล้าคลึงและแตกหักเช่นแต่ก่อน
แต่เส้นลวดลายที่เกิดขึ้นใหม่นั้นมิได้จางหาย ชี้ให้เห็นว่าการฟื้นฟูครั้งนี้เป็นการถาวร
เพียงแต่…ยังไม่พอ
เลือดหทัยเพียงแอ่งหนึ่งทำได้เพียงฟื้นฟูส่วนน้อยนิดเท่านั้น หากต้องการปลุกสัญลักษณ์นี้ให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ปริมาณแก่นแท้แห่งเลือดที่จำเป็นคงเป็นตัวเลขที่เกินการคาดเดา
ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดสัตว์ร้ายนั้นจึงต้องจับอัจฉริยะแห่งฟ้าแห่งเผ่ามนุษย์มากมายขนาดนี้เพื่อทำพิธีบูชายัญ
หลูหลินเก็บเครื่องรางหยกเข้าสู่อกเสื้อ กำลังจะเอ่ยให้ทุกคนเตรียมอพยพ…
“หึ่ง!”
ดาวสีม่วงเข้มใต้เท้าสั่นสะเทือนขึ้นในทันที
มีผู้มาแล้ว
ลวดลายสีดำทองบนร่างหลูหลินเปล่งแสงขึ้นในพริบตา พลังเพิ่มพูนแห่งมรรคาถึงสองพันสี่สิบแปดเท่าหลั่งไหลเต็มร่างภายในลมหายใจเดียว
ห้วงอากาศรอบนอกของดาวเริ่มบิดเบี้ยว หมอกเทาถูกฉีกขาด รังสีอันทรงพลังเกรี้ยวกราดน่าอัดอั้นพุ่งเข้ามาจากรอบทิศ
รังสีแรกกลิ่นอายปีศาจหนักอึ้ง ดุร้าย เดือดเลือด โหดเถื่อนเต็มเปี่ยม — เผ่าปีศาจ
กลิ่นอายที่สองเป็นเสียงหึ่งกึ่งหึ่งดังแน่นข้น ฝูงแมลงนับหมื่นนับแสนคลุกคลีเคลื่อนไหวในห้วงอากาศ เสียงเกล็ดกระดองปะทะกันรวมกันเป็นเพลงกัมปนาท — เผ่าแมลง