เหล่าทหารรับจ้างที่รอดชีวิตอยู่ไกล ๆ มองจนตาค้าง พวกเขาฝืนชีวิตสู้กันจนเลือดตาแทบกระเด็น แต่สุดท้ายกลับให้เด็กหนุ่มคนนี้เก็บกำไรไปอย่างสบาย ๆ ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
“เด็กน้อย! วางเหยื่อลง!” หัวหน้าทีมแดงกลั่นขึ้นทั้งใบหน้า ชูปืนเล็งที่ฉู่เฟิง
ฉู่เฟิงยกมือทั้งสองขึ้น สีหน้าไร้เดียงสาเต็มขั้น “พี่ ๆ ทั้งหลาย ข้าแค่คนข้ามทางผ่านมาเองนะ หมูป่าตัวนี้มันวิ่งเข้ากับดักข้าเอง ข้าก็ไม่อยากเช่นนั้นเหมือนกัน”
“พูดน้อยหน่อย! นั่นคือเหยื่อของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่พวกข้าสังกัดอยู่!”
ฉู่เฟิงถอนใจยาว ส่ายหน้า “แต่แรกทีเดียวข้าตั้งใจจะอยู่ร่วมกับพวกพี่ในฐานะคนธรรมดา แต่ที่ได้กลับมาคือการตีตัวออกห่าง งั้นไม่ต้องแสร้งแล้ว ข้าเปิดไพ่ลงตรง ๆ เลย”
เขาสูดลมหายใจลึก ภายในอกดังสนั่นราวเสียงฟ้าร้อง
เคล็ดหายใจมหาสายฟ้าทำงานถึงขีดสุด
ฉู่เฟิงกระโดดออกแรงจากปลายเท้า ทั้งร่างกลายเป็นเงาหลอมรวดเร็ว ทะยานข้ามระยะหลายสิบมวนในพริบตา พุ่งเข้ากลางหมู่ทหารรับจ้าง
เสียงหมัดพัดหวือ ฝ่าเท้าดังกึกก้อง
ปัง! ปัง! ปัง!
ทหารรับจ้างหลายคนแม้แต่จะมีโอกาสเหนี่ยวไกปืนยังไม่ทัน ก็ถูกชกกระเด็นออกไป ซี่โครงหักฟระ ล้มตะแคงลงกับพื้นไม่ได้สติ
หัวหน้าทีมตกใจสุดหัวใจ ทันทีที่จะเหนี่ยวไก เท้ากีบวัวสีทองทั้งใบก็ฟาดลงจากอากาศ ลงพุ่งเข้าที่กลางหน้ามันเต็ม ๆ
หัวหน้าทีมกรีดร้อง สะดือถลอกแหลกเหลว แล้วหมดสติไป
วัวทองลงพื้นอย่างมั่นคง ไขว้เท้าด้านหลัง เหลือบตามองเหล่าทหารรับจ้างที่นอนเกลื่อน สีหน้าเหยเก
ฉู่เฟิงตบมือเรียบร้อย เดินไปหาหัวหน้าทีม แล้วรื้อค้นของกำไรอย่างชำนาญปรือ กระสุน เครื่องสื่อสาร และผลึกกลายพันธุ์เรืองแสงอีกหลายก้อน