“ถอย! ถอยเร็ว!” มีคนตะโกนอย่างสยดสยอง ถอยหลังไปอย่างบ้าคลั่ง
“เมื่อมาถึงแล้ว ก็อย่าคิดจากไปสักคน!”
น้ำเสียงของหลูหลินเย็นเยียบ พลังแย่งชิงสายเลือดแผ่ออกเต็มที่ ร่างของเขาเสียดสีผ่านผู้คนไปมา
“อาก!”
“วิชาของข้า!”
เสียงร้องลั่นดังระงมขึ้นเนื่องกัน
แทบจะใช้เวลาไม่กี่ลมหายใจ อีกสามคนจากพวกมือสังหารสวาปามคลุมผ้าดำ ตราปฐมจักรพรรดิที่ฝังอยู่ในกายถูกแยกออกมาอย่างเด็ดขาด แล้วหลูหลินก็ปราบลงด้วยหนึ่งฝ่ามือ!
มือสังหารที่เหลือถึงกับสิ้นหวังสิ้นดี วิญญาณสู้หายไปสิ้นเชิง ต่างหันหลังหนีกระจัดกระจาย
หลูหลินสั่นคอเย็นชา แผงทรายแม่น้ำเก้าสั่นไหวเบา ๆ
พลังของตราที่ถูกแยกออกมา ถูกแผงทรายกลืนกินภายในบัดนั้น กลายเป็นพลังบริสุทธิ์เสริมเติมสิ้นเปลืองของหลูหลิน
การซุ่มสังหารรอบแรก สิ้นสุดลง
หลูหลินกลายร่างเป็นแสงไหลอีกครั้ง ทะยานรุดไปยังเจียงโจว
เพิ่งพุ่งออกจากหุบเขามาได้ไม่ถึงร้อยลี้
บนถนนหลวงเบื้องหน้า ร่างกว่าสิบร่างปรากฏขึ้นอีกครั้ง ขวางกั้นทางไว้
คราวนี้ ชุดที่พวกเขาสวมกลับเป็นฉลองกราบขุนนางแห่งต้าเชี่ย!
ผู้นำทั้งหลายลมปราณกล้าแกร่งยิ่ง แท้จริง แต่ดวงตาเบลอโบ๋ เยื่อหน้ายักเยื้องไร้ชีวิตชีวา
หลูหลินจำใบหน้าบางคนได้ รูม่านตาหดเกร็งทันที
รองเสนาบดีกระทรวงยุทธการฝ่ายซ้าย จางเซี่ยน!
ขุนนางตรวจตราใหญ่ หวังเคอ!
คนเหล่านี้ ล้วนเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่หายสาบสูตไปอย่างพิศวงเมื่อหลายสิบปีก่อน ยิ่งเลื่องชื่อด้านความจงรักภักดีเด็ดเดี่ยว!
จิตใจของหลูหลินจมหายลง
“พวกท่าน... ก็ถูกปฐมจักรพรรดิควบคุมเช่นกันหรือ?”
ไม่มีใครตอบปฏิกิริยาใด
วินาทีต่อมา ขุนนางเก่าแก่กว่าสิบคนที่นำโดยจางเซี่ยน บุกเข้าโจมตีหลูหลินโดยรอบ!