นครมารจิต ปริภัณฑ์ที่คดเคี้ยวถูกเปลวเพลิงราวให้เป็นสีแดงเพลิงจนทั่วทั้งแดน
คลื่นความร้อนเพลิงรุกไล่เป็นระลอกแล้วระลอกเล่า หลูหลินผู้สวมจองพระอินทร์ลอยอยู่เหนือทะเลเพลิง สองแขนกางออก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บ้าคลั่ง หลับตามองลงไปยังหลูหลินผู้ถูกล้อมด้วยเปลวเพลิง
“จงโอบกอดเราเสียเถิด!”
อีกด้านหนึ่ง ร่างของหลูหลินชุดเสื้อเลือดปรากฏระริกระรื่นท่ามกลางแสงไฟ ดวงตาสีเลือดข้นจ้องมั่นล็อกหลูหลินเอาไว้ กระบี่ยาวในมือเปล่งริ้วแสงเย็นเยียบ พร้อมจะบุกแทงประสาทเฉลี่ยฆาตเสมอ
ทะเลเพลิงกับริ้วกระบี่สานคู่กัน ขังหลูหลินอยู่กลางเวที
หลูหลินคุกเข่าลงข้างเดียว การเยียวยารอยแยกของโลกเกือบดูดทุกสิ่งออกจากร่างของเขาไปหมด ในตอนนี้อาการอ่อนแรงถึงขีดสุด
“ติ้ง!”
หลูหลินกัดฟันจนแตกสลาย พยายามสั่งสรรพพลังที่เหลืออยู่อีกหย่อนหนึ่ง
เปลวไฟภายในรัศมีสามช่วงฟุตรอบกายถูกบีบให้แข็งค้าง แต่เบื้องนอกนั้นกลับยิ่งโชติช่วงรุนแรง ไล่ตีกระหนักพื้นที่แห่งการมีชีวิตรอดที่เหลืออยู่อย่างต่อเนื่อง
“เอาฆาตปราบฆาต สังหารจนทั่วโลกไม่มีใครกล้าอ้างว่าเป็นใหญ่!”
“เช่นนี้ จึงจะเป็นหนทางเดียวของพวกเรา!”
คำยังไม่ทันขาดสบาย ริ้วกระบี่สีเลือดฉีกทะเลเพลิงผ่าน เร็วถึงขีดสุด พุ่งเข้าตรงคิ้วนวลของหลูหลิน!
ปลายกระบี่ยังมาไม่ถึง ฆาตจิตบ้าคลั่งกลับพุ่งทะลุเข้าทะเลญาณมาก่อนแล้ว จะบดขยี้เหตุผลของหลูหลินให้แหลกลาญ
หลูหลินหรี่ตาแน่น บังคับร่างกายหลบเฉียดอย่างหวุดหวิดรอดพ้นจุดสำคัญ
โป๊ะเช๊ะ!
คมกระบี่แทรกผ่านบ่าหลูหลินเฉียดไป บริเวณบาดแผลมีพลังหนาวเหน็บแห่งความหายนะแผ่กระจายปราดออกมาทันที ทำลายชีวานุภาพภายในร่างอย่างบ้าคลั่ง