ต้าเซี่ยมีสามราชธานีกับยี่สิบหกเมืองประจำมณฑล สำนักเซิ่งยวนแขนงในแต่ละเมืองประจำมณฑล ล้วนมีหอสืบทอดสาขาอยู่ด้วย
สำนักเซิ่งยวนแห่งเมืองหลินอานย่อมไม่ใช่ข้อยกเว้น
สิ่งที่ประดิษฐานอยู่ในหอสืบทอด ล้วนเป็นบทความอันยิ่งใหญ่ของปราชญ์ผู้ทรงคุณ ซึ่งมีชื่อเสียงพอจะแพร่ไปทั่วแผ่นดิน นับตั้งแต่ต้าเซี่ยสถาปนาราชวงศ์เป็นต้นมา
บทความทุกชิ้นล้วนขับเคลื่อนด้วยวิถีวรรณ ใช้ปราณอักษรเป็นหมึก สลักลงบนแผ่นหยกพิเศษ เพื่อให้คนรุ่นหลังได้ชื่นชมและสักการะ
เว่ย์ฉางชิงซึ่งอยู่ในขั้นหานหลินมานาน หลังจัดการงานราชการเสร็จสิ้น สถานที่ที่เขาไปบ่อยที่สุดก็คือหอสืบทอด
เขาหวังว่าจะได้ข้อคิดบางอย่างจากบทความอันเป็นตำราสืบทอดเหล่านั้น เพื่อช่วยให้ตนก้าวเข้าสู่ขั้นมหาปราชญ์
โดยเฉพาะในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาแทบใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่หน้าแผ่นหยกแผ่นใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้น
อักษรเก้าตัวบนแผ่นหยกนั้น
บ่มเพาะตน จัดระเบียบครอบครัว ปกครองแผ่นดิน สร้างสันติสุขแก่ใต้หล้า
เว่ย์ฉางชิงถูกดึงดูดอย่างลึกซึ้งตั้งแต่แรกเห็น
เพียงเก้าอักษรสั้น ๆ กลับคล้ายบรรจุความลึกล้ำอันไร้ขอบเขต ชี้หนทางสู่มหาเต้าที่แจ่มชัดยิ่ง ทว่าสูงส่งถึงขีดสูงสุดแก่เหล่าบัณฑิตทั่วหล้า
เมื่อพินิจเนื้อหาของบทความอย่างละเอียด เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ประพันธ์ได้อธิบายเส้นทางของผู้ศึกษาวิชาไว้อย่างลึกซึ้งและแยบคาย
ทุกครั้งที่เว่ย์ฉางชิงพิจารณาบทความ จิตใจก็พลุ่งพล่าน คอขวดที่รบกวนเขามาหลายปีกลับมีเค้าว่าจะคลายลง
เขาถึงกับรู้สึกว่า แม้ไม่เคยพบหน้าผู้ประพันธ์เก้าอักษรแห่งคัมภีร์นโยบายศักดิ์สิทธิ์ แต่คนผู้นี้ก็เป็นอาจารย์ครึ่งชีวิตของเขาแล้ว
แม้แต่ปราณอักษรที่ถูกลดทอนลงก่อนหน้านี้เพราะเรื่องของพุทธศาสนา ก็ยังมีเค้าจะฟื้นคืนขึ้นมาราง ๆ