บทที่หนึ่งของเคล็ดประตูแบ่งขอบเขต ถูกแปรงกลายเป็นเพลงกระบี่
กฎทั้งสิบสามชนิดหลั่งไหลลงสู่ใบกระบี่พร้อมกัน ลม มิติ การทำลาย เวลา เพลิง แรงโน้มถ่วง สำนักปราชญ์ สำนักยุทธ สำนักกฎหมาย เต๋า วิชาสันโดษ วิชาหยินหยาง เม่อ... กฎทั้งปวงระเบิดขึ้นที่คมกระบี่
แสงกระบี่สีเทากลายเป็นเส้นไหมนับหมื่นนับแสน เจาะผ่านกระแสลมโกลาหล เจาะผ่านกำแพงมิติ เจาะผ่านชายขอบของกระแสวนเวลา...
ปิดผนึกเส้นทางหนีทุกเส้นทางจนมิดชิด
ภายในกระแสวนเวลา จุดแสงสีน้ำเงินอมม่วงที่ส่าไล่หนีนับไม่ถ้วนต่างหยุดนิ่งทั้งหมด
ด้วยแสงกระบี่เพียงเส้นเดียว ล็อกทั้งมิติและเวลาของบริเวณนี้ไว้หมดสิ้น แม้แต่กระแสวนเวลาเองยังถูกเจตจำนงกระบี่แห่งประตูแบ่งขอบเขตฟันขาด
"นี่..."
ร่างแท้ของอัจฉริยะแห่งฟ้าโบราณแห่งเผ่าวิญญาณสั่นสะเทือนรุนแรงท่ามกลางร่างแยกนับสิบ คลื่นจิตสื่อความสิ้นหวังออกมา
นี่มันวิชากระบี่อะไรกัน?
แม้แต่กระแสวนเวลายังฟันขาดได้?
วิชาลับแบบไหนที่ทำได้ถึงขั้นนี้?
มันไม่รู้คำตอบ
และก็ไม่มีโอกาสได้รู้อีกแล้ว
คุณสมบัติการกลืนกินของกระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติส่งผ่านออกไปผ่านตาข่ายกระบี่
จุดแสงสีน้ำเงินอมม่วงนับสิบ ต่อใจจะเป็นร่างแท้หรือร่างหลอก ต่างเริ่มบิดเบี้ยวทั้งหมด
พลังงานแท้ของจิตวิญญาณถูกแรงบาดหมากที่ปฏิเสธไม่ได้ดึงดูดออกมา พวยพุ่งไปหลอมรวมเข้าที่ใบกระบี่ในมือของหลูหลิน
เสียงคำรามกรีดกร้อยระเบิดขึ้นในระดับคลื่นจิต
"อภัยชีวิตแก่ข้า! ข้ายอมสวามิภักดิ์!"
"ข้ารู้ความลับของเผ่าวิญญาณ! จุดตั้งค่ายกลของเผ่าวิญญาณในค่ายกลขโมยฟ้า ข้า..."
คำพูดยังไม่จบ
คุณสมบัติการกลืนกินเริ่มทำงานเต็มที่ ใบกระบี่ของกระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติพองขยายขึ้นเล็กน้อย
จุดแสงสีน้ำเงินอมม่วงนับสิบถูกดูดจนหมดสิ้นภายในไม่กี่ลมหายใจ แม้แต่ซากของคลื่นจิตก็ไม่เหลือแม้แต่น้อย
อัจฉริยะแห่งฟ้าโบราณแห่งเผ่าวิญญาณ รูปกับรูปสิ้นสลายทั้งเป็น
พลังฝึกตน มูลฐาน และสัมผัสต่อกฎที่สั่งสมมาตลอดหลายกัลป์ กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงการก้าวขั้นของกระบี่ยาวตัวอ่อนสมบัติ
หลูหลินก้มมองใบกระบี่ในมือ