หลูหลินก้าวยาว ๆ ไปยังผังดารา ชี้ไปยังจุดแดงแน่นขนัดรอบนอกของแดนเทียนชวน อันเป็นหมู่ทัพเผ่าแมลง
“เหตุใดเผ่าแมลงจึงขึ้นเป็นหนึ่งในห้าเผ่าสูงสุดได้?”
“เพราะพวกมันครอบครองกฎการแพร่พันธุ์ชีวิตที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งพันโลกมหึมา และกฎแห่งการกลืนกินที่ไม่มีสิ่งใดกลืนไม่ได้”
“ทัพทหารราบหน้าพันล้าน ในสายตาพวกท่านคือปัญหาที่ฆ่าไม่หมด”
“แต่ในสายตาข้า แมลงพวกนี้คือเพียงมวลพลังงานบริสุทธิ์ที่กองกันอยู่”
หลูหลินหันกายกลับ เผชิญหน้าเต๋าจู๋ทั้งสาม สนามพลังวิถีนักรบบนผิวกายเปล่งกำลังออกมากึกก้อง
“จักรวาลจิ๋ว รับน้ำรวมสายธารร้อยสาย กฎแห่งพันโลกมหึมา ข้ารับไว้ทั้งสิ้นไม่ปฏิเสธ”
“กฎการแพร่พันธุ์ของเผ่าแมลง พอดีจะใช้บำรุงลำดับชั้นชีวิตภายในจักรวาลในกายของข้า”
“ส่วนกฎแห่งการกลืนกินของเผ่าแมลง ใช้เสริมสรรพคุณการปล้นชิงของร่างบู๊แห่งปฐมกาลได้พอดี”
“หนูน้อยนี่…”
ประมุขศาลาไท่ฉูแหบพร่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น คลุกคลึงคอลงคราวหนึ่งแล้วสำลักหัวเราะออกมาเสียดังลั่น
“ฮา ฮา ฮา ฮา! พวกสารเถ้าเผ่าแมลงนั่น ยุคนั้นกินเนื้อแก่นแท้ของหหยวนชูจนร่ำรวยขึ้นมา วันนี้ เจ้าจงออกไปกลืนมันกลับมาทั้งต้นทุนพร้อมดอกเบี้ย!”
ปฐมเต๋าจื่อเวยลูบหนวดเครา ยิ้มขมุบขมิบ ส่ายหัวพลาง
“เนื้อกายคือจักรวาล… ช่างเป็นอำนาจที่หยิ่งผยองเหลือเกิน เอาว่าเจ้ามีมติแล้ว พวกเราจะไม่ขวางอีก”
หลูหลินถอยครึ่งก้าว ประสานมือทั้งสองแล้วคารวะเต๋าจู๋ทั้งสี่อย่างลึกซึ้ง
“ศึกหน้าดานเร่งด่วน ศิษย์รุ่นหลังขอขึ้นก่อน”
พูดจบ หลูหลินหันกาย ไม่ลังเลแม้แต่น้อย จากไปโดยทันที
ภายในวิหารประชุมเก้าชั้นฟ้า บรรยากาศกลับกลายเป็นตึงเครียดอีกครั้ง