พื้นที่บนเวทีสูงมีขนาดประมาณสำนักศึกษาส่วนตัวแห่งหนึ่ง
ห่างออกไปสิบจั้ง สามเณรน้อยที่นั่งขัดสมาธินิ่งมาตลอด บัดนี้ลืมตาขึ้นแล้ว
ดวงตาของเขาใสกระจ่าง ไม่ได้หวั่นไหวต่อบทกวีเปี่ยมพลังคุณธรรมเมื่อครู่แม้แต่น้อย เพียงทอดมองหลูหลินซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง
นี่คือคนสุดท้ายที่แคว้นต้าเซี่ยส่งมาจริงหรือ?
อายุยังน้อยถึงเพียงนี้เชียว
อรหันต์เคยกล่าวไว้ว่า แคว้นต้าเซี่ยมีผู้เปี่ยมความสามารถมากมาย เป็นดินแดนที่มีพลังแห่งขุนเขาแม่น้ำหล่อเลี้ยง หมู่บัณฑิตยังซ่อนมังกรหมอบพยัคฆ์ซุ่มเอาไว้ จะดูแคลนผู้ใดเพียงเพราะรูปลักษณ์ภายนอกเป็นอันขาด
หมิงเชินย่อมไม่ดูแคลนหลูหลิน
ผู้ที่ราชสำนักต้าเซี่ยฝากความหวังไว้สูงล้ำ ได้ขึ้นเวทีเป็นคนสุดท้าย ประกอบกับวิธีปรากฏตัวเมื่อครู่ เพียงเท่านี้ก็พอพิสูจน์ได้แล้วว่าคนผู้นี้มิใช่คนธรรมดา
หมิงเชินค่อย ๆ ลุกขึ้น ประนมมือคารวะหลูหลิน ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย
“อาตมาหมิงเชิน ขอคารวะท่านผู้มีบุญ”
หลูหลินยืนอยู่ท่ามกลางสายลม ร่างตรงสง่าดุจต้นสน สายตาสงบนิ่งจ้องตอบอีกฝ่าย
“หลูหลินแห่งชิงเหอ”
หลังแนะนำตัวแล้ว หลูหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยตามนามธรรมะของอีกฝ่าย
“หมิงเชินหรือ?”
“พุทธศาสนากล่าวถึง ‘ศีล สมาธิ ปัญญา’ ศีลข้อแรกคือ ‘ความโกรธและความหลง’ แต่เจ้ากลับใช้คำนี้เป็นนาม หรือเจ้ารู้สึกว่าตนยังตัดความโกรธไม่ขาด หรือสำนักของเจ้าจงใจใช้ชื่อนี้เตือนสติเจ้า?”
“ในเมื่อรู้ดีว่าจะล่วงศีลข้อห้ามความโกรธ เหตุใดจึงไม่หันหลังกลับสู่ฝั่งธรรม?”
สิ้นคำนี้ ผู้ชมประลองนับไม่ถ้วนเบื้องล่างเวทีสูงต่างชะงักงัน ก่อนจะพากันส่งเสียงกระซิบฮือฮา
“หลูหลินผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
“มีฝีมืออยู่บ้าง เปิดปากก็ชิงความได้เปรียบ ขึ้นมาก็กดดันพระเสียแล้ว”