เหนือกำแพงนครเจิ้นหยวน ความชั่วร้ายบิดเบี้ยวได้หยุดการกลิ้งไถล
จิตสำนึกที่วุ่นวายราวโกลาหลในที่สุดก็รู้ตัวทัน — เมื่อกฎไร้ผล ก็ใช้วิถีดั้งเดิมที่สุดบดขยี้เขาให้ตายสักครั้ง!
คำราม!
บนภูเขาเนื้อนับหมื่นปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมพวยพุ่งเสียงกรีดร้องพร้อมกัน หนวดหนาใหญ่นับสิบพุ่งฉีดออกจากทุกทิศ ต่อมาภูเขาเนื้อที่ใหญ่ดั่งเทือกเขาทั้งลูกนั้นดึงตัวขึ้นพ้นพื้น บังแสงสว่าง พร้อมมวลมหาศาลที่จะทับห้วงอากาศให้ราบคาบ โถมลงมายังศีรษะของหลูหลินโดยตรง!
การบดขยี้ด้วยร่างกายล้วน ๆ เงามืดกลืนกำแพงเมืองไปในพริบตา
หลูหลินยืนนิ่งอยู่กับที่ ในจิตใจ เส้นเวลาของจักรวาลจิ๋วในร่างกายฉายผ่านราวสายฟ้า
ในเทือกเขาสิบหมื่นสาย หยันเปลือยกายล่อนจ้อน ต่อสู้ประชิดตัวกับงูพิษยักษ์ ปะทะหัวชนกับหมีปีศาจ เม็ดเสือสังหาร ท่างูเลื้อยไหว เม็ดหมีปราบปราม ความหมายแห่งพลองร้อยสัตว์หมุนเวียนอยู่ในใจหลูหลิน
แต่หลูหลินมิได้แสดงท่าเสือคำรามพนาไพรหรือท่าหมีปราบปรามแต่อย่างใด
วิถีของหยัน คือวิถีสุดขีดที่ร่างเนื้อของมนุษย์ธรรมดาฝ่าฝืนพันธนาการแห่งฟ้าดิน
หลูหลินต่างออกไป ภายในร่างของเขา มีจักรวาลหนึ่งที่กำลังก่อตัวขึ้น!
“ยืมความหมายแห่งเจ้า หลอมรวมเข้ากับกฎของข้า!” หลูหลินคำรามเบา ๆ หนึ่งเสียง
ภายในร่าง เตาหลอมสรรพสิ่งส่งเสียงร้องกึกก้อง ลม ไฟ มิติ เวลา ทำลายล้าง แรงโน้มถ่วง จากจักรวาลพันโลกมหึมา
สำนักปราชญ์ สำนักยุทธ สำนักกฎหมาย วิถีเต๋า วิชาสันโดษ วิชาหยินหยาง สำนักเม่อ จากโลกต้าเซี่ย
รากฐานกฎทั้งสิบสามที่แตกต่างลิบลับ บางสายยังขัดแย้งกันเอง ในชั่วขณะนี้ถูกเตาหลอมสรรพสิ่งบดขยี้ทลายลงโดยไร้ความปรานี!
มิเร่อรังกฎ มิยืมกำลังฟ้าดิน