หมอกดาวจางหายไปโดยสิ้นเชิง ความปรารถนาของเผ่าปีศาจ เผ่าแมลง และเผ่ากลไก ก็ถอยจากไปด้วย
ทะเลเหวรอยกลับคืนสู่ความเงียบงันดังเดิม เหลือเพียงซากปรักหักพังที่แสนสลดเต็มตา และหลุมดำไร้ก้นบึ้งนั้น
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หลังหันให้กับหลูหลิน เงาหมากกระดานอันจางโปร่งค่อย ๆ จางหายไป
กระทั่งความปรารถนาสยองของปฐมเต๋าทั้งสี่แห่งนภาจักรวาลสูญสิ้นไปโดยสมบูรณ์ เส้นประสาทที่ตึงเครียดถึงขีดสุดของหลูหลินจึงได้คลายลงในที่สุด
สนามพลังแห่งร่างบู๊แห่งปฐมกาลที่แนบแน่นอยู่บนกระดูกแตกกระจายในชั่วขณะ จมลงสู่ภายในกาย
"ฮือ~"
หลูหลินหายใจถี่ห้วนอย่างหนัก แขนขวาเหลือเพียงกระดูกขาวโพลน อักษรวรยุทธแท้ที่เคยจารึกอยู่บนกระดูกนั้นหมองหม่นไร้แสงระเบียง ช่องอกยุบยับเป็นบริเวณกว้าง อวัยวะภายในแทบแหลกเป็นโคลนตม
เคล็ดพันเส้นรินเลือดยังคงทำงานเกินขีดจำกัด เส้นเลือดดึงรั้งเนื้ออ่อน รักษาแผลอย่างยากลำบาก
นับตั้งแต่กลับชาติมาเกิด นี่คือสงครามที่โหดร้ายที่สุด ที่ไร้ซึ่งการกังวลใด ๆ ทั้งสิ้น
หลูหลินใช้มือซ้ายกำผลึกพลังเทวะสีทองขนาดหลายหมื่นกิโลเมตรนั้นเอาไว้มั่น สิ่งนี้ยังคงดิ้นรน กฎกาลอวกาศภายในพยายามสวนกลับ แต่ถูกหลูหลินใช้พลังกลืนกินของเตาหลอมสรรพสิ่งบีบบังคับจนแน่นิ่ง ถูกอัดกลายเป็นสือโถวสีทองขนาดเท่ากำปั้น
บนผิวหินนั้น วิวรณกระบี่แห่งกาลอวกาศหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ทุกระลอกแสงที่กะพริบล้วนแผ่ระลอกสยองของเวลาที่ไหลผ่าน
ปฐมเต๋าเทียนเหยียนหันกลับมา หนึ่งในเสาเทวะคู่ที่หนุนพันธมิตรเต๋าแห่งเผ่ามนุษย์ท่านนี้ มิได้เปิดปากทันที สายตาตกตรงไปยังหินสีทองในมือซ้ายของหลูหลิน
แม้ด้วยจิตวิญญาณแห่งปฐมเต๋า มุมปากของเทียนเหยียนก็ยังเกร็งขยับขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ขั้นจอมเต๋า กัดกินเนื้อออกมาหนึ่งชิ้นจากองค์แท้ของปฐมเต๋าเผ่าเทพ