ชั้นลึกสุดของป้อมต้นกำเนิด หมอกสีเทาเกิดคลั่งอย่างสิ้นสุด
หมอกที่เคยจางเลือนไร้รูปเนื้อรูปตัว ชั่วขณะนี้กลับแน่นควั่นเป็นรูปธรรม กลายเป็นหนวดพันเหลี่ยมพันล้าน
ผิวนอกของหนวดเต็มไปด้วยลวดลายคดเคี้ยวราวกับปีศาจ ทุกคราทีที่มันบิดตัวขดไปมา ก็แผ่มลพิษแห่งความบ้าคลั่งที่บรรยายไม่ถูกออกไปรอบทิศ
หนวดพวกนี้ไร้เป้าหมาย ไร้ศัตรูมิตร ฟาดทุกหย่อมทุกแห่งภายในบทวิหารเทพโดยไม่เลือกหน้า กวาดตวัดเข้าหาไคลน์และอามอนบนหัวท้ายโต๊ะยาว
อำนาจสิทธิ์แห่งประตูถูกชักนำถึงขีดสุด อามอนมุ่งจะฉีกช่องทางออกจากการปิดกั้นอย่างเบ็ดเสร็จของป้อมต้นกำเนิด หวนคืนสู่แดนดารา
แต่ห้วงอากาศกลับไร้ปฏิกิริยาใด ๆ
แรงกดดันจากการคืนพลของเทียนจุนได้ผนึกป้อมต้นกำเนิดไว้โดยสนิท
ขึ้นสวรรค์ไม่มีทาง ลงพสุธาไม่มีประตู
วิชาหลบหนีที่อามอนเคยภาคภูมิใจ ต่อหน้าองค์บรรพกาลเก่าแก่ที่สูงยิ่งกว่าลำดับชั้น 0 กลับไร้ความหมายสิ้นดี
"นี่แหละสสารแห่งแก่นกำเนิด! นี่แหละพลังขององค์บรรพกาลที่ล้ำเลิกเหนือเส้นทางเดียว!"
ภายในป้อมต้นกำเนิด ร่างกายของไคลน์กำลังพังทลายไปทั่วทั้งร่าง จิตวิญญาณถูกเงื่อนไขสำแดงของเทียนจุนฉีกกัดกลืนกินอย่างบ้าคลั่ง
ความเจ็บปวดเลยลิมิตที่มนุษย์จะไหว้วาน ทว่าไคลน์ยังคงยึดมั่นสติสัมปชัญญะดวงสุดท้ายไว้แน่น พุ่งทะยานออกไปข้างหน้า สละการป้องกันทั้งปวง กอดก่ายร่างแท้ของอามอนเอาไว้มิให้หลุด
"คนบ้า! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!" อามอนสู้สุดชีวิต พยายามใช้อำนาจสิทธิ์แห่งความผิดพลาดแย่งชิงวถีตนของไคลน์
แต่ไคลน์มิได้ให้โอกาสแม้แต่หยดเดียว
เขาเปลี่ยนเหตุผล ชีวิต แม้แต่หัวใจมนุษย์ที่เหลืออยู่ทั้งปวงให้กลายเป็นโซ่ตรวน ตอกตรึงอามอนไว้กับที่ ลากร่างเทพแห่งการหลอกลวงนี้ตกลงสู่ห้วงเหวแห่งการตายพร้อมกัน