ในยุคมืดมน ย่อมมีอสูรร้ายครองแผ่นดิน
นอกจากฝนวิญญาณที่ส่งลงมาโดยกฎแห่งชีวิต กฎการกลืนกินก็ได้ลอบลงสู่แดนบำเพ็ญพร้อมกับการกลืนกินเศษซาก
เศษสำคัญเหล่านี้ ได้ตกไปอยู่ในมือของผู้บำเพ็ญอิสระชั้นต่ำที่ใจคดโกง หรือผู้ที่ถูกดันจนมุมติดเชื่อมต่อชีวิต
กฎแห่งการกลืนกิน นั้นหยิ่งผยองไร้ผู้ใดเทียบ
ไม่ต้องบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก ไม่ต้องรู้แจ้งในเวลาเดียว
เพียงแค่ฆ่าคน เพียงแค่กลืนกินเนื้อเลือด พลังวิญญาณ หรือแม้แต่ดวงวิญญาณของผู้อื่น ก็ยังสามารถยกระดับการบำเพ็ญได้ไม่จำกัด!
ผู้บำเพ็ญอิสระที่ถูกศัตรูไล่ฆ่าจนสิ้นหนทาง ได้หลอมรวมเจตจำนงแห่งการกลืนกินในช่วงชั่ววูบของความสิ้นหวัง
เขาหันกลับไปบีบคอศัตรูจนแหลกลาญ และทำงานเคล็ดวิชาชั่วร้ายที่เพิ่งเข้าใจ
การบำเพ็ญขั้นก่อตัวแก่นทองทั้งตัวของศัตรู พร้อมกับเลือดชีวิตและดวงวิญญาณ ถูกเขาดูดกลืนจนสิ้นสุด กลายเป็นเพียงแค่ร่างแห้งเกรียม
ผู้บำเพ็ญอิสระรับรู้ถึงพลังที่พุ่งพรวดภายในร่าง จึงปล่อยเสียงหัวเราะครืน
“บำเพ็ญพระเกศา? บำเพ็ญสิบแปด!”
“การกินคนต่างหากคือทางลัดแท้!”
เคล็ดมารกลืนฟ้า คัมภีร์แปลงเลือด มหาวิชากลืนวิญญาณ...
เหล่าวิชามารที่กำเนิดจากกฎแห่งการกลืนกิน กำลังแผ่กระจายอย่างคลั่งไคล้ในชั้นล่างสุดของแดนบำเพ็ญ
หนทางมาร ลุกขึ้นมาแล้ว
เพียงไม่กี่เดือน
อารยธรรมการบำเพ็ญเซียนแห่งตะวันออกที่เคยถูกสำนักต่าง ๆ ผูกขาด เปลี่ยนจากการบำเพ็ญอย่างสงบสุข ไปเป็นป่าดำที่แขนงพันธุ์นับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้น ผู้แข็งแรงกินผู้อ่อนแอ
วันนี้เจ้ายังเป็นอัจฉริยะแห่งฟ้าจอมหยิ่งผยองแห่งสำนัก พรุ่งนี้ก็อาจถูกหมูปีศาจที่เพิ่งมีสติขบเขี้ยวขาดหัวไป
วันนี้เจ้ายังเป็นสามัญชนชั้นต่ำที่เข้าหาผู้อื่นอย่างกลัว ๆ พรุ่งนี้ก็อาจดูดกลืนสำนักทั้งสำนักจนสิ้นสุดและครองหนึ่งแดน
การสังหาร การทรยศ การปล้นชิง...
ทุกวันมีชีวิตนับไม่ถ้วนร่วงหล่น ทุกวันมีผู้เข้มแข็งใหม่ก้าวขึ้นเหนือกระดูก