ชายแดนแคว้นเหยากวง
หลังอินผ่อเทียนฟันคมกระบี่กวาดล้างดวงอาทิตย์สีเลือดลง เขาได้แต่ประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนอยู่กลางห้วงอากาศ เบื้องหน้านั้น กองทัพเผ่าปีศาจหยุดนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่พายุสีเลือดจางหายไป
สองฝ่ายเผชิญหน้ากัน
ใจของอินผ่อเทียนมิได้ร้อนรน อริยเต๋าผนึกฟ้าจิ้งจอกสวรรค์ฝ่ายตรงข้ามมิได้ลงมือต่อ เก้าโซ่สีเลือดถูกดึงคืน ลอยสูงเหนือห้วงอากาศขึ้นไปสุด ดวงตาคู่แดงชาดจ้องมั่นมายังทิศของอินผ่อเทียน
ทั้งสองฝ่ายล่วงรู้กันดี สงครามครั้งนี้บัดนี้มิใช่แนวรบด้านหน้าจะเป็นผู้ชี้ขาดได้อีกแล้ว
อินผ่อเทียนกำลังรอกองทัพเผ่ามนุษย์รวมพล
อริยเต๋าผนึกฟ้าจิ้งจอกสวรรค์กำลังรอพระบัญชาเพิ่มเติมจากสำนักศักดิ์สิทธิ์เผ่าปีศาจ
การรบตลอดแนวป้องกันหยุดลงชั่วขณะ กองทัพเผ่าปีศาจไม่เดินหน้าต่อ ทหารเผ่ามนุษย์ที่เหลือรอดพยายามเสริมแนวป้องกันหลังโซ่กั้นข้าศึกอย่างสุดชีวิต
และณ จังหวะยืนเกมอันละเอียดอ่อนนี้เอง ห้วงอากาศทางขวาของอินผ่อเทียนก็แตกออกโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ
ร่างของอินผ่อเทียนสะดุด ทวนเงาหลอมละลายส่งเสียงกึกก้องในอุ้งมือ ปลายทวนเอนเองไปทางรอยแยกนั้น
ชั่วขณะถัดมา อุ้งมือขรุขระใหญ่ยักษ์หนึ่งยื่นออกมาจากรอยแยก
พลังยมนาครวนขึ้นบนฝ่ามือ สังวาสระดับอริยเต๋าผนึกฟ้าระเบิดออกโดยไม่ปิดบัง รอยแยกจึงหยุดสลายตัวลงภายใต้สังวาสนั้น
"ซิงเมี่ย? เหลาผู้นี้มาเองแม้นช่วงนี้เชียวหรือ??" อินผ่อเทียนจำกลิ่นอายนั้นได้ เสียงกึกก้องของทวนเงาเบาลงเล็กน้อย
แต่ยังมิทันได้โล่งใจ จากในรอยแยก ร่างรวมสิบสองก็เดินออกมาตามกันเป็นแถว
ผู้นำหน้านั้นใบหน้าหนุ่มฉกรรจ์ เส้นลวดลายสามสีพอให้เห็นไล้ตั้งแต่ขอบคอ ลงเท้ากลางห้วงอากาศโดยมิมีคลื่นพลังใดหลุดรอดออกมาเลยสักนิด
เบื้องหลังตามมาด้วยหนุ่มร่างใหญ่แบกดาบหักบ่า คนที่เหยียบกรวดจนดังแปร๊ดๆ คนบ้าบู๊หัวล้านหลายคน และหญิงผู้ฝึกตนในชุดสีม่วงหนึ่งคน รวมกระจัดกระจายเป็นสิบเอ็ดคน