เวลาเดียวกัน ค่ำคืนลึกลับ ณ ค่ายทหารใหม่
ภายในหอพักแม่ทัพ หลูหลินประทับนั่งเปี่ยมหน้าโต๊ะ ดวงตาปิดลงอย่างช้า ๆ
ในจิตใจ กระดานทรายจิ่วซานเหอ จุดแสงนับไม่ถ้วนซึ่งแทนทหารส่วนตัวของตระกูลเชียน กำลังเคลื่อนจากรอบทิศมุ่งหมายสู่ค่ายทหารใหม่
ในกลุ่มนั้นปะปนด้วยจุดสีแดงสดแปดจุดที่แสบตายิ่ง พลานุภาพฆ่าฟันเกรี้ยวกราด
ชั่วขณะนั้น ประตูหอพักถูกเปิดออก
หลี่หู่สียดแทรกเข้ามาพร้อมลมหนาวสายหนึ่ง สีหน้าหนักอึ้ง คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น
“ท่านผู้การ! กองลาดตระเสบียงเจี๋ยส่งข่าวมาแล้ว!”
“ทหารส่วนตัวตระกูลเชียนลงจากรังพร้อมหน้า กะราวใกล้พันคน มีมือสังหารชุดดำอีกหลายคนติดตาม ระยะห่างจากค่ายเหลือไม่ถึงสิบลี้!”
หลูหลินเปิดเปลือกตาลงอย่างเชื่องช้า ลุกขึ้นยืนประสานมือไว้เบื้องหลัง
ใบหน้าไม่ปรากฏคลื่นลมแม้แต่น้อย
“สั่งการลงไป ปฏิบัติตามแผนที่วางไว้”
“รับ! พ่ะย่ะค่ะ!”
หลี่หูรับธุระแล้วมุ่งจากไป
……
บนลานซ้อม คบเพลิงลุกไหม้ปะทุระรื่น ส่องสว่างใบหน้าของทหารทัพใหม่นับหนึ่งนับสิบ
ทหารทั้งปวงบัดนี้ล่วงรู้ข่าวว่าตระกูลเชียนนำทหารส่วนตัวเข้าตีค่าย แต่บนใบหน้าหาความหวาดระแวงมิได้เลย
กลับกัน ดวงตากลับแอบแฝงความปรารถนา
ผ่านศึกลานหินระเบิดมาแล้ว ทหารทั้งปวงยอมรับหลูหลินนับแต่หัวใจ อย่าว่าแต่ทหารส่วนตัวตระกูลเชียน
แม้เบื้องหน้าจะเป็นหลุมไฟ หากหลูหลินสั่งให้กระโดดลง ย่อมกระโดดลงไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่ครู่เดียว
หนิวต้าลี่ โจวผิง อู๋หมาง และบรรดานายร้อย นายสิบที่เพิ่งได้รับการเลื่อนยศต่างชุมนุมพลของตนเรียบร้อยแล้ว
ทหารนับพันสวมเกราะ ถืออาวุธ แถวแนวเรียงรายเป็นระเบียบงดงาม
หลูหลินก้าวขึ้นสู่เวทีสูงทีละขั้น แหล่มสายตากวาดผ่านทัพทั้งมวล
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหลายคนกำลังสงสัย ว่าเราฝึกซ้อมกันมาหนักหน่วงเช่นนี้ มิได้สร้างขึ้นเพื่อเรื่องใดกันแน่”
“บัดนี้ ข้าจะบอกเจ้าทั้งหลาย!”
“ราตรีนี้ คือวาระที่จะพิสูจน์ว่าพวกเจ้าเป็นของที่ไร้ค่าหรือไม่!”