เสียงกลไกดังขึ้น
“ชั้นที่ 92 ผ่าน”
หลูหลินวางมือลง ปลายนิ้วทั้งสองชาซึ่งๆ อยู่เล็กน้อย
การใช้กฎแห่งเวลาของเขายังครึ้มคร่าอยู่ หาใช่อย่างอื่น เพียงแต่อาศัยโครงสร้างของกฎธรรมชาติแห่งมิติเป็นกรอบแล้วสอดลมหายใจแห่งกาลเวลาลงไปเพียงเส้นเดียวเท่านั้น ทว่าผลลัพธ์กลับดีเกินคาด
มิใช่เพราะเขาเข้าถึงแก่นแท้ของกฎแห่งเวลาได้ลึกซึ้งเพียงใด หากแต่เป็นเพราะร่างกายของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิดนั้นใช้การยอดเยี่ยมเหลือเกิน
กฎไหลหมุนเวียนในกระดูกไปเองตามธรรมชาติ ประสิทธิภาพในการปล่อยพลังสูงกว่าร่างเนื้อเดิมออกไปไม่ใช่ชั้นเดียว แม้จะมีกฎแห่งเวลาเพียงเส้นเศษเสี้ยว ครั้นผ่านการขยายและนำพาของกระดูกของวิเศษชั้นเต๋าแรกกำเนิด พลังที่ปลดปล่อยออกมาย่อมเหนือคาดหมายนัก
นับแต่ก้าวเข้าชั้นที่ 92 จนภาพฉายทั้งหมดมลายสิ้น
ไม่ถึงสามลมหายใจ
หลูหลินมิได้พำนัก ไหล่หมุนพลิ้ว ก้าวสู่ประตูแสงแห่งชั้นที่ 93
ฝีเท้าสบายอารมณ์ ดุจเดินเล่นยามบ่าย
……
ภายนอกหอดาราแห่งการก่อกำเนิด
บุคคลนับพันบนจัตุรัสห้วงดาราคายังคงงงงวยมิรู้ความ
คราวที่เลข “เก้าสิบสอง” ผุดขึ้นมาเมื่อครู่ คนทั้งมวลบ้าคลั่งกันไปรอบหนึ่งแล้ว
ยังไม่ทันคลายบ้า ตัวเลขบนม่านแสงก็พร่าเลืองอีกครา
ช่วงพร่าเลืองสั้นยิ่งกว่าสั้น สั้นจนบางผู้บำเพ็ญแทบคิดว่าตนตาลายไปเอง
แล้วตัวเลขก็ปรากฏชัด
เก้าสิบสาม
บรรยากาศทั้งจัตุรัสแข็งค้างชั่วขณะ
“เก้า…เก้าสิบสามหรือ?”
ผู้อาวุโสจากแดนเทียนเสวียนร้องเสียงแหบแห้ง น้ำเสียงพร่าขึ้นสูงลิ่ว
คนรอบข้างหันมอง
ผู้อาวุโสมองม่านแสงอีกครั้ง ยืนยันว่าตนมิได้มองผิด
“สามลมหายใจ! ชั้นที่ 92 ใช้เพียงสามลมหายใจ!”
คำยังไม่จุจราย คนรอบด้านต่างรู้ตัวทันกันแล้ว
ชั้นที่ 91 หยุดนิ่งสิบวัน
ชั้นที่ 92 สามลมหายใจ
ความหมายของมันคือสิ่งใดกัน?
ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนจากแดนไคหยาง ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้วิเคราะห์ว่าหลูหลิน “แก่นแท้ใกล้สิ้นสุด” “เบื้องหลังมีผู้หนุน” ได้หัวหาเหตุ บัดนี้สีหน้ายิ่งกว่าละครตลก
ผู้บำเพ็ญอ้วนร่วมวงข้าง ๆ เหลือบมองเข้า