ทั้งจัตวากลับจมสู่ความเงียบงันราวสุสานอีกครั้ง
ทำไม่ได้งรอง?
วิหารเทพมิติกาล ผู้เชี่ยวชาญวิถีกาลเวลาอย่างแท้จริง ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในการดึงผู้คนกลับจากพันโลกมหึมา กลับยอมรับต่อหน้าไล่เลียงว่าทำไม่ได้?
อริยเต๋ากิ่งไม้แห้งเอ่ยต่อ “พิกัดกาลเวลาที่เจ้านำมา แฝงเหตุปัจจัยหนักอึ้งเกินคณา”
“มิใช่เพียงข้าผู้เฒ่า แม้แต่ประมุขศาลาแห่งวิหารเทพมิติกาลจะออกจากประตูปิดตนด้วยพระองค์เอง ยังคงดึงคนที่เจ้าปรารถนากลับมาไม่ได้”
เขาไม่กล้าเอ่ยเรื่องสายตาน่าสะพรึงนั้นออกมา
สิ่งที่มีอยู่ในระดับนั้น แค่เอ่ยปากถึงก็อาจเรียกหายนะถึงตายได้
“การช่วงชิงครานี้ วิหารเทพมิติกาลของข้า ขอถอนตัว”
ไร้ความลังเลแม้ครึ่งจิตครึ่งวิญญาณ อริยเต๋ากิ่งไม้แห้งกล่าวจบประโยคก็หันกายเดินเข้าห้องเรือทันที
อักษรเวทกาลเวลารอบเรือโบราณสีดำส่องระยิบระยับ รอยแยกมิติเบิกออก เรือโบราณดิ่งลงสู่ช่องว่างกาลเวลา หายไปในชั่วพริดตา
หนีไปแล้ว จากไปอย่างเด็ดขาดสิ้นเชิง
จัตุรัสห้วงดาราเงียบกริบราวกลางดึกสงัด
ทุกสรรพสมองสั่นคลอนราวมีผึ้งร้องอยู่ข้างใน
วิหารเทพมิติกาลถอนตัวงรอง?
เพื่อสุดยอดปีศาจแห่งยุคที่อยู่แค่จุดสูงสุดแห่งอัครปราชญ์ สำนักใหญ่ทั้งหลายแทบจะฟาดกันศีรษะแตก ผลลัพธ์คือวิหารเทพมิติกาลทำนายพิกัดออกมาแค่หนเดียว ก็ตกใจหนีหัวซุกหัวซุน?
สีหน้าหญิงงามแพรแสงแห่งพันธมิตรพาณิชย์ว่านเซียงเปลี่ยนไป
นางมิใช่คนโง่ ผีเฒ่าไม้แห้งคืออริยเต๋าผนึกฟ้า ลึกซึ้งในวิถีแห่งกาลเวลาและปริภูมิ การดึงมนุษย์ธรรมดาสักคนจากสายธารกาลเวลามิใช่เรื่องยากเย็นอันใดสำหรับเขาเลย
แต่แม้แต่เขายังตกใจถึงเพียงนั้น ถึงกับยกประมุขศาลาวิหารเทพมิติกาลออกมาใช้เป็นโล่กำบัง