ชั่วขณะถัดมา สายธารข้อมูลมหึมาไหลย้อนกลับมาจากดวงแสง พุ่งเข้าสู่จิตสำนึกของเขาโดยตรง
นั่นคือพลังที่ติดมากับยูยานเพ้อแต่แรก!
ยูยานในตอนนี้ แม้ยังเป็นเพียงเอกร่าง แต่ได้ปรากฏความสามารถพื้นฐานครบสามประการแล้ว
ประการแรก คือ ว่านฮั้ว — การแปลงร่างนิรันดร์!
มันสามารถเปลี่ยนร่างเป็นอาวุธใดก็ได้ตามจิตประสงค์ของหลูหลิน
ดาบ กระบี่ ทวน หอก ขวาน คฑา เกี่ยว หอกสามง่าม... ไม่มีสิ่งใดแปลงไม่ได้ ไม่มีสิ่งใดทำไม่ได้!
ประการที่สอง คือ การกลืนกิน!
มันสามารถกลืนกินเครื่องรางวิเศษและอาวุธอื่น แม้แต่ของวิเศษแห่งฟ้าดิน แล้วหลอมมันเป็นพลังแก่นแท้บริสุทธิ์ เป็นอาหารบำรุงการเติบโตของตนเอง เร่งกระบวนการตื่นรูป!
ประการที่สาม คือ การเพิ่มอำนาจ!
มันสามารถหลอมรวมอย่างสมบูรณ์แบบกับกฎใดก็ตามที่หลูหลินเชี่ยวชาญ
การโจมตีด้วยกฎที่ปล่อยผ่านยูยาน จะมีอำนาจเหนือกว่าอาวุธธรรมดาอย่างสิ้นเชิง!
“การกลืนกินเพื่อเติบโต...”
หลูหลินจ้องมองความสามารถทั้งสาม ใจดีใจจนแทบควบคุมไม่ได้
โดยเฉพาะความสามารถที่สอง!
หมายความว่า เส้นทางการเติบโตของยูยานนั้นเห็นได้ชัดเจน!
ถ้าเขาหาเครื่องรางวิเศษชั้นสูงหรือของวิเศษแห่งฟ้าดินมาให้มันกลืนกินได้มากพอ ก็จะสามารถพัฒนามันเป็นของวิเศษสูงสุดอย่างแท้จริงได้ด้วยความเร็วสูงสุด!
“แม้ยูยานจะกลืนกินสรรพสิ่งได้ แต่เจ้าจงจำไว้ ห้ามโลภมาก”
เงาอัครปราชญ์เฉินมองทะลุความคิดของหลูหลิน จึงเอ่ยเตือนขึ้น
“ทุกครั้งหลังการกลืนกิน ยูยานจำเป็นต้องมีเวลาเพียงพอในการย่อยและพักสะสม หากกลืนกินมากเกินไปและรุงรัง กลับจะสั่นคลอนรากฐานของมัน เสียกลางเปล่า”
หลูหลินได้ฟังดังนั้น ใจก็ตึงตัวขึ้นทันที และจดจำคำเตือนนี้ไว้ในใจอย่างมั่นคง
เขาปรับอารมณ์ที่ตื่นเต้นให้สงบ แล้วเงยหน้าถามว่า “ท่านผู้เฒ่า ยูยานบัดนี้ ถือเป็นระดับใด?”