เงาร่างใหญ่ยิ่งสี่ร่างลอยอยู่เหนือแผ่นฟ้า จ้องมองลงมาจากเบื้องบน
หลูหลินยืนตรงหน้าเตาหลอมแก่นแท้ มือขวาชูกระบี่ เขาแหงนหน้ามองตรงเข้าไปในดวงตาทั้งสี่คน
ในวินาทีที่ดวงตาทั้งสี่คู่ตกอยู่บนร่างของหลูหลิน แรงกดดันของอริยเต๋าก็ค่อย ๆ คลายออกมาโดยไร้เสียง แต่หลูหลินกลับยืนมั่นคง ไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว
อริยเต๋าเผ่าเทพเป็นคนแรกที่รู้สึกตัว ปีกทั้งหกค่อย ๆ หุบลง แสงศักดิ์สิทธิ์ด้านหลังสงบเงียบลง เขาก้มมองหลูหลิน ใบหน้าผุดรอยยิ้มเย็นชา
“มีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น แล้วไงกัน?”
“จอมเต๋าขั้นปลาย?”
ในสายตาของอริยเต๋าเผ่าเทพ จอมเต๋าที่ยังมีลมหายใจหรือตายไปแล้ว ไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย
ก็แค่มดตัวหนึ่งที่มีชีวิตอยู่ต่ออีกไม่กี่วันเท่านั้น ผู้ทำลายโลกฆ่าไม่ตาย งั้นก็ให้ตนเองลงมือเติมปลายกระบวนนั้นเอง
กระแสข้อมูลของอริยเต๋าเผ่ากลไกไหลผ่านไม่หยุด ครู่ใหญ่เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้น
“สแกนคลื่นทุกความถี่เสร็จสิ้น”
“ยืนยันขอบเขตของเป้าหมาย จอมเต๋าขั้นปลาย”
“ประเมินคลังพลังเวท อยู่ในเกณฑ์ปกติ”
“ประเมินระดับภัยคุกคาม ไม่มี”
เมื่อคำสุดท้ายจบลง อริยเต๋าเผ่าปีศาจก็เงยหน้าหัวเราะร่ำลังเป็นเสียงเดียว
“จอมเต๋าขั้นปลาย? ข้านึกว่าอันน้องผู้นี้ฝ่าฝืนขึ้นเป็นอริยเต๋าแล้ว ถูกมันหลอกจนเข็ดเลย!”
แม่ราชินีแห่งเผ่าแมลงขยับดวงตาประกอบ แขนหน้าหยุดเสียดสี นางก็รู้สึกจืดชืดไร้ความสนใจกับผลเช่นนี้เช่นกัน
อริยเต๋าผนึกฟ้าทั้งสี่เก็บความระแวงคืนจนหมดสิ้น แม้แต่จะเหลือบมองหลูหลินสักตาก็ไม่เสียด้วย
อริยเต๋าเผ่าเทพหันไปมองเตาหลอมแก่นแท้ ความโลภในแววตาผุดขึ้นอีกครั้ง ชักคทาชี้ไปยังเตาหลอมจากระยะไกล