ในห้องรับแขก ท่านชายยืนอยู่หน้ากระจกทองแดงสูงเท่าตัวคนกลางโถง ค่อย ๆ จัดแต่งอาภรณ์ของตนอย่างพิถีพิถัน
ใกล้ค่ำแล้วแท้ ๆ ท่านชายกลับสวมชุดยาวผ้าแพรสีขาวจันทร์ ห้อยเครื่องประดับไว้ที่เอว และจัดแต่งเส้นผมเรียบร้อยไร้ที่ติ
ทั้งคนดูสง่างามมีเสน่ห์ รูปลักษณ์ดูดีชวนให้คนอยากหัวเราะ
หลูหลินเพิ่งกลับจากเดินเล่นข้างนอก พอเห็นท่าทางแต่งองค์ทรงเครื่องเกินเหตุของท่านชาย ก็อดหัวเราะไม่ได้
“โอ้โห ท่านชายแต่งตัวเสียสง่างามเช่นนี้ ดูท่าจะมีเรื่องดีใกล้เข้ามาแล้วกระมัง? ธิดาสกุลใดกันเล่า?”
ท่านชายได้ยินดังนั้น มิได้โกรธเคือง กลับหันกายอย่างภาคภูมิ แล้วเดินอวดโฉมให้หลูหลินดูรอบหนึ่ง
“เจ้ารู้อะไร ต่อไปเราต้องดูแลตนเองให้ดี จะปล่อยตัวไม่เรียบร้อยเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว”
เขากระแอมเบา ๆ ไพล่มือไว้ด้านหลัง แล้วก้าวเดินอย่างองอาจ
“บัดนี้เจ้าเลื่องชื่อทั่วหลินอาน เราเป็นท่านชายของเจ้า ยามออกนอกบ้านย่อมไม่อาจทำให้บารมีของเจ้าเสื่อมเสียได้”
หลูหลินได้ยินแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ แต่งตัวอวดโฉมก็แต่งไปเถิด ยังอุตส่าห์โยงเรื่องมาเกี่ยวกับตนด้วย
ดูท่าท่านชายจะถึงวัยเริ่มคะนึงหาคู่แล้วกระมัง
ในตอนนั้นเอง ประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออก
อาจารย์เสิ่นกับนักปราชญ์ผู้ตกต่ำเดินเข้ามาตามกันมา
หลูหลินกับท่านชายเห็นทั้งสองคนแล้วต่างก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
อาจารย์เสิ่นมือเปล่า ทว่านักปราชญ์ผู้ตกต่ำที่อยู่ข้างกันกลับหอบหิ้วห่อใหญ่ห่อเล็กมาหลายใบ
ในอ้อมแขนยังอุ้มห่านขาวตัวใหญ่ที่กำลังกระพือปีกอยู่ด้วย
ห่านถูกกอดไว้ในอ้อมแขน ยืดคอยาว ส่งเสียงร้องก้าบ ๆ เป็นครั้งคราว ดูกระฉับกระเฉงยิ่ง
“นี่จะไปฝากตัวเป็นศิษย์ที่บ้านใครกัน? เนื้อแห้งสิบชิ้น สุรา แล้วยังมีห่านขาวตัวใหญ่อีก”