ม่านกั้นขวางอยู่เบื้องหน้า
หมัดของหลูหลินกระแทกลงบนม่านกั้นสีน้ำเงินราตรีนั้น คมลมจากสนามแรงวนและแรงฉีกขาดของมิติฟาดลงบนนั้น แต่เพียงทิ้งรอยแตกลึกเพียงผิวเฉื่อยเท่านั้น
พลังของเขาถูกเคล็ดลับผสานสายฟ้ากับมิติรีดเกลับออกไปจนหมดสิ้น
ยันลายมิติบนผิวม่านฉายทับร่างพับตัวลงชั้นหนึ่งอย่างจงใจทันทีที่รับกับการถล่มของ“บทประตูแบ่งขอบเขต” แล้วหักเปลี่ยนพลังเจาะทะลุของสนามแรงวนไปทางด้านข้าง
แรงวนเบี่ยงไปทางซ้ายครึ่งชุ่น อำนาจทำลายจึงลดฮวบลงเกือบครึ่งหนึ่ง
ประณีตนัก
หลูหลินยังไม่ทันได้ถอยหลัง คลื่นโจมตีรอบที่สองของเงาสะท้อนก็มาถึงแล้ว
แสงสายฟ้าสีน้ำเงินราตรีก่อตัวขึ้นที่ฝ่ามือซ้ายของเงาสะท้อน พร้อมกันนั้นฝ่ามือขวาก็กำว่างเปล่าหนึ่งครั้ง มิติพับตัว
ครั้งนี้ที่พับไม่ใช่ระยะห่างระหว่างเงาสะท้อนกับหลูหลิน แต่เป็นมิติเบื้องล่างเท้าของหลูหลิน
พื้นเบื้องล่างเท้าของหลูหลินจมต่ำลงเฉียดฉาว
ชั้นของมิติถูกดึงออกไปหนึ่งชั้น
ร่างของหลูหลินสูญเสียพื้นมิติที่รองรับ ศูนย์ถ่วงพลันโคนันหน้า
แค่ครึ่งจังหวะหายใจที่ศูนย์ถ่วงเสียหลัก แสงสายฟ้าก็ไล่ตามมาติดกัน
ปะทะเข้าอกโดยตรง
เปรี้ยง!
เลือดเนื้อสีทองดำในแทรกเพดานถูกสายฟ้ากวนจนพลิกเป็นนรก
ร่างหลูหลินถูกกระแทกกระเด็นออกไปหลายสิบจั้ง แผ่นหลังชนเข้ากับเสาหินที่ล้มพัง เสานั้นแตกเป็นผุยผง
ปะทะครั้งที่สอง
หลูหลินขดตัวลุกจากกองกรวดหิน กระทั่งเนื้อกายระดับของวิเศษชั้นเต้ายังปรากฏรอยแตก เลือดสีทองดำซึมออกมาจากซอกแตก
ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก มิติก็พับตัวอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าเดิม
ระหว่างการพับสองครั้งของเงาสะท้อนแทบไม่มีช่วงหยุดพัก แสงสายฟ้าสีน้ำเงินราตรีปรากฏขึ้นตรงด้านซ้ายของหลูหลินห่างออกไปสามชื่อ ใกล้เสียจนแม้แต่จะทันตั้งสติก็ไม่ไหว