จิตสำนึกถูกดึงกลับจากสายธารกาลเวลา หวนคืนสู่ร่างกายอีกครั้ง
หลูหลินค่อย ๆ ลืมต้นขึ้น
เบื้องหน้า ศิลาจารึกโบราณตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบ บนนั้นจารึกอักษรสี่ตัวว่า "สุสานหลวงแห่งต้าจิ่ง" ผ่านเรื่องลมผ่านฝน ส่งกลิ่นอายขรุขระแห่งกาลเวลาที่สั่งสมมาช้านาน
โดยรอบคือท้องพระโรงที่พังทลาย เสาศิลาที่ขาดหัก สายลมพัดผ่านซากปรักหักพัง พัดปลิวใบไม้แห้งไม่กี่ใบ
ทุกสิ่งกลับคืนสู่ความสงบ
หลูหลินจมจิตสำนึกลงสู่ทะเลญาณ
ตราประจำจักรพรรดิมนุษย์ที่เคยลอยอยู่กึ่งกลาง บัดนี้ขยายตัวใหญ่ขึ้นหลายรอบ แสงอร่ามหมุนวนบนตรา องอาจหนักแน่น
ตราประทับจักรพรรดิแห่งต้าจิ่งที่บริสุทธิ์ใหม่ แผ่คลื่นลึกลับอธิบายไม่ถ้วน มิได้เดือดดาล มิได้คมกริบ ทว่ากลับสูงส่งเหนือสรรพสิ่งทั้งปวง
อำนาจแห่งกาลเวลา!
ร่วมอยู่กับพลังใหม่นี้ ยังมีความอ่อนล้าอีกอย่างที่แผ่มาจากแก่นกำลังแห่งวิญญาณ
"ราคาของกาลเวลา......"
หลูหลินก้มมอง เบิกฝ่ามือของตนขึ้น เส้นเลือดเส้นเอ็นบนฝ่ามือชัดเจน
สายลมพัดผ่าน พัดใบไม้แห้งสีเหลืองร่วงลงมาหนึ่งใบ
ใบไม้ปลิวว่อนกลางอากาศ หมุนติ้วลอยละล่องร่วงลงมา
ความคิดของหลูหลิน ณ ขณะนี้เบ่งบานขึ้น
ความคิดเพียงลำพังหนึ่ง ปลุกตราประทับลำดับที่เก้าในทะเลญาณ
ฮึม!
โลกในการรับรู้ของหลูหลิน เปลี่ยนไป
ใบไม้แห้งที่กำลังร่วงลงมา หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ คงท่าเอียงพลิกไว้เช่นนั้น ไม่ขยับ
ฝุ่นละอองที่ปลิวฟุ้งแหนไกลออกไป แข็งค้างอยู่ในอากาศ ประกอบกันเป็นภาพวาดนิ่งสนิท
เวลา ถูกเหวี่ยงให้ช้าลงเกือบหยุดนิ่ง!