มหาปราชญ์หรือ?
มหาปราชญ์ที่ยังมีชีวิตอยู่จริงหรือ?
ดวงตาของหลูหลินหดเล็กลงเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
วิถีวรรณแห่งต้าเซี่ยมีวรรณฐานันดรสูงสุด
ส่วนมหาปราชญ์ก็คือผู้ยืนอยู่บนยอดสูงสุดแห่งวรรณฐานันดร
ทุกคนล้วนเป็นปราชญ์ผู้เดินดิน เป็นเสาหลักค้ำจุนโชคชะตาของทั้งแคว้น
หวังหยางหมิง ครึ่งก้าวอัครปราชญ์ผู้ก่อตั้งสำนักจิตในชาติก่อน ก็อยู่ในระดับนี้
คำสัตย์เป็นจริง เพียงความคิดเดียวก็สะเทือนขุนเขาและสายน้ำ
พู่กันแห่งฉุนชิว อักษรเพียงตัวเดียวก็ปราบทัพนับหมื่นได้
บุคคลเช่นนี้ เพียงคนเดียวก็เป็นด่านปราการอันแข็งแกร่ง เป็นกองทัพทั้งกอง
ทั่วทั้งต้าเซี่ย มหาปราชญ์ที่ปรากฏต่อสาธารณชนมีเพียงไม่กี่คน
ทุกคนล้วนดำรงตำแหน่งสูงศักดิ์ บ้างเขียนตำราอยู่ในสำนักหานหลิน บ้างสั่งสอนประชาชนอยู่ในสำนักจี๋เซี่ย
เหตุใดจึงเป็นไปได้...
นักปราชญ์ผู้ตกต่ำที่เกียจคร้านและซอมซ่อตรงหน้านี้ จะเป็นมหาปราชญ์ได้อย่างไร?
เมื่อเห็นแววตาฉงนของหลูหลิน อาจารย์เสิ่นก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น ยืนยันการคาดเดาของเขา
เมื่อเห็นฟูจื่อยืนยันเช่นนั้น ในที่สุดหลูหลินก็เข้าใจเจตนาของฟูจื่อ
เรื่องการคารวะเป็นอาจารย์ เรื่องการเข้าร่วมสำนักจิต เรื่องการผูกเหตุปัจจัย
สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเรื่องจริงทั้งหมด
แต่ล้วนไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด
สิ่งสำคัญที่สุดคือ ฟูจื่อกังวลว่าบทความที่เขาเขียนจนแพร่ไปทั่วแผ่นดินจะสร้างความตื่นตะลึงเกินไป จนต้นไม้เด่นต้องถูกลมโหมกระหน่ำ
ฟูจื่อกำลังหาผู้อารักขาทางวิถีให้เขา
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นผู้อารักขาทางวิถีระดับมหาปราชญ์
.......
วันรุ่งขึ้น แสงแรกแห่งวันเพิ่งฉาย
หลูหลินตื่นแต่เช้า ฝึกคัดอักษรตามปกติจนเสร็จ
จากนั้นก็ล้างหน้าบ้วนปาก เปลี่ยนเสื้อผ้า สะพายห่อสัมภาระที่เตรียมไว้แล้ว เดินออกจากคฤหาสน์ในคุ้มหลิวด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า