หลูหลินเห็นว่าคนทั้งมวลเข้าใจถ้วนแล้ว จึงเอ่ยต่อไปว่า “ตำแหน่งประธานสมาคม หลูข้ายอมรับชั่วคราว แต่ประธานสมาคมคนแรก ในใจข้ามีผู้เหมาะสมอยู่คนหนึ่ง”
ทุกคนหันมามองพร้อมกัน
เห็นสายตาของหลูหลินตกอยู่ที่ตัวหวงกวน
“ท่านพี่หวงกวนมาจากตระกูลที่มีวิชาความรู้สืบทอด คราวนี้การสอบสำนักได้ที่สองแห่งบัญชีรวมแห่งเจียงหนาน ความรู้และคุณธรรมของท่านเป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคน”
“หากให้ท่านพี่หวงรับเป็นประธานสมาคมจื่อเฉียงคนแรกของพวกเรา ท่านทั้งหลายเห็นว่าเป็นอย่างไร”
เมื่อวาจานี้แล้ว หวงกวนทั้งคนตัวแข็งค้าง
ไม่คิดมาก่อนเลยว่าหลูหลินจะอาสายกย่องเขาขึ้นเอง
คนอื่นก็อึ้งเช่นกัน แต่เอาตัวรอดได้ทันที ต่างพยักหน้ารับ
“ท่านเอกหลูว่ามาถูกต้องแล้ว! ท่านพี่หวงสุขุมมั่นคง หามีผู้ใดเหมาะสมยิ่งไปกว่านี้อีก!”
“ข้าทั้งหลายเห็นชอบ!”
“ขอวอนท่านพี่หวงรับตำแหน่งประธานสมาคม!”
หวงกวนได้สติ รีบส่ายมือปฏิเสธ “ท่านทั้งหลายยกย่องเกินเลย หวงข้าไม่อาจรับภาระนี้! ถ้าว่ากันด้วยความรู้ ข้าห่างไกลยิ่งกว่าท่านเอกหลู ถ้าว่ากันด้วยชื่อเสียง ยิ่งหมื่นส่วนหนึ่งของท่านก็ไม่ถึง ตำแหน่งประธานสมาคมนี้ ข้า…”
หลูหลินเสียงกึก
“ท่านพี่หวงไม่ต้องถ่อมตน ประธานสมาคมเป็นหัวเรื่องความรู้ ประธานสมาคมผู้น้อยเป็นหัวเรื่องการบริหาร ต่างคนต่างหน้าที่ ไม่มีสูงต่ำจำกัดใจความ”
“อีกทั้งกิจธุระในสมาคมยิบย่อยนับไม่ถ้วน ย่อมต้องการผู้ละเอียดรอบคอดังท่านพี่หวงมาคุมใหญ่ หากท่านพี่หวงไม่ยอมรับ พวกเราจะหาผู้เหมาะสมเช่นนี้ได้จากที่ใดเล่า”
หลูเหิงก็ชักจูงตามว่า “ใช่แล้วท่านพี่หวง ไม่ต้องปฏิเสธอีกเลย! ต่อไปท่านเอกหลูย่อมต้องมุ่งมั่นกับความรู้ เพื่อให้พวกเราคนหนังสือแห่งเจียงหนานได้ยืดอกในการสอบฤดูใบไม้ร่วง ธุระทางโลกเหล่านี้ ก็ต้องมีผู้หนึ่งรับภาระดูแล”