คำพูดยังไม่ทันจบ สัมผัสพลังก็เสด็จมาถึงแล้ว!
เสาแสงสามต้น ประจันอยู่สามทิศ เป็นแบบสามขาหอมค้ำหม้อ ห่อหุ้มเมืองราชธานีทั้งเมืองไว้ภายใน
เสาหนึ่งเป็นแสงทองอร่าม ศักดิ์สิทธิ์เปี่ยมสง่า หลอมรวมบุญบารมีแห่งการสั่งสอนของวิถีมนุษย์นิรันดรกาล
อีกเสาหนึ่งเป็นลมปราณสีเขียวกว้างใหญ่ไพศาล เปี่ยมด้วยเมตตาธรรมโอบอ้อมอารี มีท่วงทีดุจมหาสมุทรรับสายน้ำทั้งปวง อุปถัมภ์บำรุงสรรพสิ่งทั้งหลาย
อีกดวงเป็นลำแสงสีม่วงมาจากทิศตะวันออก เด็ดขาดลึกล้ำ แฝงซึ่งครรลองกฎหมายอันเคร่งครัด และพระเดชพิพากษาแผ่นดินอันน่าเกรงขาม
ในเสาแสงทั้งสาม เงาสลัวของตำหนักหยกและวิหารอันสูงใหญ่ล่องลอยขึ้นลง
สัมผัสอันเก่าแก่ สุขุม และศักดิ์สิทธิ์ ม้วนคลุมฟ้าปกดินมา ทำให้ชาวเมืองนับแสนผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ รู้สึกต้องการก้มกราบสักการะขึ้นพร้อมกันในใจ
จักรพรรดินีเจาหนิงดวงพระเนตรรูปหงส์หรี่ลงเล็กน้อย เงยพระพักตร์มองสามวิหารที่ล่องลอยในแสงเงาเหนือขอบฟ้า พระพักตร์เคร่งเครียด
“หออัครปราชญ์สูงสุดแห่งตระกูลข่ง ปราสาทอัครปราชญ์รองแห่งตระกูลเมิง นิวาสเซียนขงจื้อแห่งตระกูลซุน…”
ตระกูลใหญ่ผู้เป็นอัครปราชญ์!
ตั้งแต่ร้อยปีก่อน หลังปฐมกษัตริย์ที่เจ็ดของต้าเชี่ยถูกใช้ในพิธีบูชาด้วยเลือด ตระกูลเหล่านี้ก็ประกาศลี้ภัยจากโลก ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองราชสำนัก แต่บัดนี้ กลับปรากฏกายพร้อมกันในห้วงเวลาเช่นนี้!
เสียงกระหึ่มสามครั้ง ฟ้าแผ่นดินสั่นสะเทือน
สามวิหารอันใหญ่ใหญ่ลดต่ำลงจากเสาแสงอย่างเชื่องช้า ท้ายที่สุดประทับลงบนเนินว่างห่างเมืองราชธานีออกไปสิบลี้
พื้นพิภพสะเทือน เถ้าธุลีพุ่งฟ้า แต่มิได้ปะปนไปถึงสามวิหารเก่าแก่นั้นแม้แต่นิดเดียว
ประตูทั้งสามของวิหารเปิดออกข้างในพร้อมกัน