จมอยู่ในความขัดแย้งแห่งอุดมการณ์.....
ใจมีเรื่องร้อยใจรังกวน……
ใช่แล้ว
สิ่งที่ข้าเคยหมายคิดมาทั้งหมด ล้วนเพื่อตระกูลซุน เพื่อสำนักแม่ทัพใหญ่ เพื่อเกียรติภูมิหน้าปาก เพื่อชื่อเสียงสืบหลัง
แต่วันนี้ ข้าขอมีเพียงหนึ่งเดียว!
เพื่อต้าเชี่ย!
เพื่อแผ่นดินใต้เท้านี้!
เพื่อเหล่าร่วมรบที่แช่เลือดต่อสู้เบื้องหลังข้าทั้งปวง!
อารมณ์แห่งหนึ่งเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ซวินไฉรู้สึกถึงโซ่ตรวนที่ตรมเรียกร้องให้ปลดปล่อยมาช้านาน ก็มาบรรจบเป็นวงใหญ่แตกกระเจิง!
จิตใจเปิดเผยเต็มภูมิ!
"เพื่อต้าเชี่ย!"
"เพื่อกองทัพสามัญ!"
ซวินไฉส่งเสียงร้องสั่นประตูขึ้นฟ้า เสียงก้องสะท้านสี่ทิศ!
สรรพพระปราณอักษรทั่วกายปลดปล่อยจากพันธนาการทั้งปวง ระบาดแผ่ออกนอกอย่างไร้ขอบเขต!
ปราณอักษรสีทองจาง ชั่วขณะถูกอัดแน่นจริงจังเข้าเส้นเกินจริง ก่อเป็นสีทองบริสุทธิ์เปล่งรัศมีงดงามตระการตา!
เปรี้ยง!
หยาดเยื่อกระพือแข็งแกร่งยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลายเท่าฟ้าผ่าขึ้นสู่ฟ้าเพดาน!
ขั้นหานหลิน!
ฝ่าฟันขอบเขตกลางสมรภูมิ!
อาฉื่อนาที่กำลังหัวเราะลั่นอย่างทระนงนั้น เสียงขันต่อสุ้มกึกในลำคอ ต้องจ้องมองหยาดเยื่อกระพือของซวินไฉพรวดพรากขึ้นต่อเนื่อง!
"เจ้า...."
ยังไม่ทันอาฉื่อนาจะกล่าวจบ แววตาของซวินไฉก็ระเบิดแสงปราบ พลิกข้อมือฟันกระบี่กลับหลัง!
กระบวนกระบี่นี้ดูสามัญไร้จุดเด่น แต่ปราณอักษรสีทองบริสุทธิ์ก่อเป็นรุ้งยาวพาดผ่านออกมา หักล้างสิ่งกีดขวางทั้งปวงราวพัดกองข้าวแห้ง!
อาฉื่อนาตกใจสยองขวัญเปิดหูเปิดตา ยกดาบโค้งขึ้นห้ามไว้
"ค้างงง!"
เสียงปะทะกึกก้อง ดาบโค้งในมือหักเป็นสองท่อน ชายทั้งหมดกระเด็นถอยหลังพร้อมพ่นเลือดโต้ง กระแทกพื้นแผ่นดินอย่างหนักหน่วง
หนึ่งเปลวกระบี่ หนักหน่วงถึงเพียงนี้!
อาฉื่อนาตกใจสีหน้าเปลี่ยนแปลง จะฝันไปไหนก็ไม่ว่า มิได้หมายคิดว่าอีกฝ่ายจะฝ่าฟันขอบเขตกลางกลางการต่อสู้ได้จริง!