ไม่อาจปล่อยให้หลูหลินดำเนินต่อไปได้!
เพราะในชั่วขณะที่เส้นเวลาสีทองนั้นปรากฏขึ้น หลีหวงก็รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แผดเผาจากแก่นวิญญาณ!
ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่า หากปล่อยให้หลูหลินสำเร็จในการแยกเส้นนั้นออกมา ความผันแปรสยองที่อยู่เหนือการควบคุมโดยสิ้นเชิง แม้อาจพลิกพิลึกความรู้ความเข้าใจทั้งปวงตลอดกาลก็จะบังเกิดขึ้น!
เปรี้ยง!
หลีหวงลงมืออย่างเด็ดขาด มิได้ทดลองใด ๆ ทั้งสิ้น ระดมพลังแก่นกำลังของแผนผังมหาศาสตร์เทพเลือดกุยซวีขึ้นโดยตรง!
เสาแสงสีเลือดใหญ่โตดุจขุนเขา พุ่งขึ้นจากพื้นเบื้องล่างสู่ฟ้า ห่อหุ้มด้วยความอาฆัตแห่งการกลืนกินสรรพชีวิตนับล้าน กลายเป็นคมดาบสีเลือดมหึมาที่เปิดฟ้าฉีกพสุธา ฟันลงมายังร่างลวงตาของหลูหลินโดยตรง!
"เจิ้นมิอาจปล่อยเจ้าไว้ต่อไปได้อีกแล้ว!"
หนึ่งการฟันนี้ บรรจุพลังทั้งปวงที่หลีหวงเหลืออยู่ในยามนี้
นางจะลบล้างหลูหลินพร้อมทั้งเส้นเวลาสีทองอันลี้ลับนั้นให้สิ้นซาก ก่อนที่การบูชายัญจะสำเร็จ!
แต่หลูหลินมิได้เอียงศีรษะกลับมาแม้แต่น้อย
จิตใจทั้งปวงมุ่งมั่นอยู่ที่การจับกุมเส้นเวลาสีทองเพียงอย่างเดียว
เบื้องในทะเลญาณ รอยประทับจักรพรรดิสองสาย อันหนึ่งเป็นตัวแทนแห่งชีวิตของต้าหลี่ อีกหนึ่งเป็นตัวแทนแห่งความตายของมหาฮวง ดำเนินวิญญาณขึ้นเอง!
ฮึม!
พระฉายาไทจีมหึมา ครึ่งหนึ่งเขียวขจี ครึ่งหนึ่งสีเทา แผ่ขยายขึ้นเบื้องหลังหลูหลินในพริบตา รับมือกับคมดาบสีเลือดผู้มีเดชพลิกฟ้าคว่ำพสุธา!
ขณะเดียวกันนั้น เสียงของหลูหลินก็ดังขึ้นอย่างลอยช้า
"เจ้าหวาดกลัวสิ่งใดกัน?"
"หลีหวง เจ้าหวาดกลัวสิ่งใดกันแท้จริง?"
"หรือหวั่นเกรงว่าเมื่อข้าสำเร็จแล้ว จะค้นพบ...ความจริงข้อนั้นที่เจ้าพยายามปกปิดและลบล้างมาตลอดหรือไม่?"