ภายนอกหอดาราแห่งการก่อกำเนิด
บรรดาผู้บำเพ็ญบนจัตุรัสห้วงดาราไม่มีใครตะโกนอีกแล้ว คนส่วนใหญ่แทบชาไปเสียแล้ว
เมื่อถึงชั้นที่ 96 ยังมีคนร่ำไร้อยู่สองสามเสียง พอถึงชั้นที่ 97 เหลือเพียงเสียงครางเปล่า ๆ โดยรอบเป็นระยะ ๆ และเมื่อถึงชั้นที่ 98 แม้เสียงครางนั้นก็เงียบลงหมดสิ้น
ทุกสายตาจ้องมั่นไปที่ม่านแสงเพียงว่างเปล่า
ตัวเลขเพิ่มขึ้นทีละชั้นอย่างมั่นคง จังหวะเสมอกันราวกับเหลือเชื่อ
ช่วงห่างระหว่างแต่ละชั้นคือช่วงเวลาสิบกว่าลมหายใจเท่านั้น
สิบกว่าลมหายใจต่อหนึ่งชั้น
ความเร็วเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไร?
หมายความว่าตั้งแต่ชั้นที่ 94 ถึงชั้นที่ 98 หลูหลินใช้เวลารวมทั้งสิ้นไม่ถึงเวลาที่ผู้บำเพ็ญธรรมดาคนหนึ่งจะจิบน้ำชาได้หนึ่งกา
บรรดาอริยเต๋าจากแดนดาราขนาดใหญ่รอบข้างเงียบกริบ
เสียงสอบถามอย่างเหยียดหยามที่เคยดังขึ้นมาก่อนหน้านั้นหายไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่อง "ชนพื้นเมือง" ไม่ว่าจะ "เชื้อเพลิงหมดถ่านหมด" หรือ "ข้างหลังมีองค์กรใดหนุนหลัง" ไม่เหลือแม้แต่คำเดียว
สิ่งที่แทนที่เสียงอภิปรายกลับเป็นอีกอย่างหนึ่ง
เซียวเหยียนรับรู้ได้ แม้ไม่จำเป็นต้องเหลียวมองหลังก็รับรู้ได้
ความโลภ
เมื่อบรรดาอริยเต๋าเหล่านั้นมองมาที่เขา ไม่มีท่าทีแบบผู้สูงศักดิ์เหยียดมองข้างล่างอีกต่อไป ไม่มีการหยอกล้อเจ้าเล่ห์อีกต่อไป
เหลือเพียงความโลภที่แก่นแท้ และไม่แอบแฝงใด ๆ
พวกเขาต้องการตัวหลูหลิน
ผู้หนึ่งที่ครอบครองฐานรากแห่งเต๋าอันสูงส่งอันน่าสงสัย การเพิ่มพูนของกฎที่คาดเดาได้ยากยิ่ง และร่างกายได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำเร็จภายในหอนั้น ผู้ซึ่งอยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งอัครปราชญ์