รูปแบบการสั่นของสายลมเป็นแบบ “แผ่ออก” คลื่นสั่นไหลจากศูนย์กลางพุ่งออกไปภายนอก ยิ่งแผ่กว้างยิ่งไกล ยิ่งไกลยิ่งอ่อนกำลัง แต่ไม่มีวันสูญสลาย จนกว่าจะแผ่คลุมเต็มม่านอวกาศทั้งหมด
รูปแบบการสั่นของมิติกาลอวกาศเป็นแบบ “พับเข้า” คลื่นสั่นไหลมิได้แผ่ออกภายนอก หากพับซ้อนเข้าด้านใน ชั้นหนึ่งซ้อนชั้นหนึ่ง ความหนาแน่นยิ่งสูงขึ้น ในขอบเขตอันเล็กจิ๋วซ้อนทับกันเกิดเป็นความหนาแน่นของกฎที่สูงลิ่ว
หนึ่งแผ่ออก หนึ่งพับเข้า
ทิศทางตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง
แต่...
ญาณของหลูหลินเปรียบเทียบรูปแบบการสั่นทั้งสองไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทันใดนั้นก็จับได้ถึงรายละเอียดอันแอบแฝงยิ่ง
ระหว่างที่คลื่นลมแผ่ออกไปภายนอก ทุกครั้งที่ผ่านหนึ่งวงรอบ แนวหน้าของคลื่นจะเกิดการ “สะท้อนกลับ” อันสั้นยวบยาบหนึ่งครั้ง
ชั่วขณะที่หดกลับหลังแผ่ถึงขีดสุด
ระหว่างที่คลื่นมิติพับซ้อนเข้าด้านใน เมื่อพับถึงความหนาแน่นระดับหนึ่ง ก็จะเกิดการ “ล้นออก” อันสั้นยวบยาบหนึ่งครั้งเช่นกัน
ชั่วขณะที่ขยายตัวหลังอัดถึงขีดสุด
การสะท้อนกลับและการล้นออก
สองชั่วขณะเคลื่อนไหวสั้นยวบยาบทิศทางตรงข้ามกันพอดี ความถี่ในการสั่นสะเทือน...
กลับตรงกันโดยสมบูรณ์
จุดการกังวานถูกค้นพบแล้ว
การ “สะท้อนกลับ” ของลม กับการ “ล้นออก” ของมิติ คือจุดการกังวานในระดับจุลภาคของกฎทั้งสอง
หนึ่งหดตัวชั่วขณะที่แผ่ถึงขีดสุด หนึ่งขยายตัวชั่วขณะที่พับถึงขีดสุด
ความถี่ของสองชั่วขณะนั้นประสานกันราวกับอันหนึ่งอันเดียว ไร้รอยต่อ
ใช้จุดการกังวานนี้เป็นสมอหลัก ให้กฎทั้งสองหลอมรวมกันตามความถี่เดียวกัน
หลูหลินพลันลุกขึ้นยืนจากที่นั่งสมาธิ