เวลาผ่านไปครบ 10 ลมหายใจ จัตุรัสห้วงดาราก็เงียบงันไร้แม้แต่เสียงใดหลงเหลือ
แม้แต่สายลมยังหยุดนิ่ง
ลมหายใจที่ 11
“ตึงกุม!”
อริยเต๋าแห่งแดนเทียนจีเป็นผู้ขยับกายเป็นคนแรก
ผู้บำเพ็ญขั้นกลางแห่งขั้นอริยเต๋าผู้ทรงศักดิ์ ยามนี้กลับปราศจากความสำรวมอันสมควรแก่อริยเต๋าโดยสิ้นเชิง ก้าวยาว ๆ พุ่งพ้นจากฝูงชน ร่างวูบไหวไปมาในห้วงอากาศหลายครั้ง แล้วตกลงสู่หน้าแนวพลังส่งผ่านห่างออกไปสามจ้าว ประสานมือทั้งสองข้าง แล้วก้มตัวลงคำนับ
อริยเต๋าก้มโค้งลง
ภาพนี้สั่นคลอนยิ่งกว่าเลข “100” บนม่านแสงเสียอีก
“ศิษย์น้อยหลู! แดนเทพเสวียนจ้างแห่งเทียนจียินดีสละทรัพยากรทั้งแดน ช่วยเจ้าฝ่าฟันขั้นอริยเต๋าเทพภายในสามพันปี! ตำราวิชาทั้งปวง นิเวศวิเศษแห่งกฎ สายพลังวิญญาณและแร่สมบัติภายในแดนเทียนจี ขอให้เจ้าใช้สอยโดยสมควร!”
เสียงยังไม่ทันจางหาย ร่างที่สองก็พุ่งกรูเข้ามาแล้ว
“แดนไคหยางขอเชิญหลูหลินเข้าร่วมแดนของพวกเรา ทั้งสามอริยเต๋าแห่งแดนจะร่วมกันปกป้องวิถีให้เจ้า ทรัพยากรทั้งหมดให้เจ้าคนเดียวบัญชา!”
ร่างที่สาม
“แดนเทียนเสวียน……”
ร่างที่สี่
ร่างที่ห้า
ดังแว่วเสียงอึกทักเพรียก พวกอริยเต๋าแห่งแนวหน้าเก้าแดนของเผ่ามนุษย์ ยกเว้นจื่อเวยโกวเฉิน เหลือเพียงเจ็ดแดนก็แห่กันมาสุดสายตา ล้อมแนวพลังส่งผ่านไว้แน่นเหมือนกำแพงเหล็ก
คนหนึ่งเร่งรีบยิ่งกว่าคนหนึ่ง เสียงหนึ่งดังยิ่งกว่าเสียงหนึ่ง เงื่อนไขหนึ่งบ้าคลั่งยิ่งกว่าเงื่อนไขหนึ่ง
บ้างเสนอญาณแห่งการรู้แจ้งกฎ บ้างให้สัญญาว่าจะสนับสนุนให้หลูหลินสถาปนาเป็นอริยเต๋า บ้างยกคัมภีร์วิชาลับระดับอริยเต๋าออกมาต่อหน้า แม้แต่คนที่เปล่งวาจาสาบานทันทีว่า หากหลูหลินพยักหน้า ทั้งตระกูลจะเป็นผู้พิทักษ์ธรรมให้เขา
เหล่าอัจฉริยะรอบด้านจ้องมองเหตุการณ์นี้ หนังศีรษะชาไปทั้งศีรษะ