เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเทียนจุนลืมตาขึ้นทันที กฎแห่งเพลิงรอบกายรุ่มร้อนลุกโชน ทั้งวิหารเทพสั่นสะเทือนฮือฮาไปทั่ว
เสียงกึกลึกดังขึ้นอย่างพลิกวงความรู้สึก “ยืนยันแล้วหรือ”
ชรานั้นพยักหน้า เสียงมั่นคง “แท้แน่นอน คลื่นพลังได้แผ่ไปทั่วแดนดาราใกล้เคียงแล้ว ย่อมไม่มีทางผิดพลาด”
เซียวเทียนจุนลุกขึ้นจากบัลลังก์ เดินออกนอกศาลอย่างชักช้า
เงยหน้ามองไปยังสุดขอบท้องฟ้าดวงดาว ดวงตาเปล่งประกายร้อนแรง
“เวลาผ่านไปแสนหมื่นนิยามแล้ว...ประถันรอวันนี้มาถึงแสนหมื่นนิยาม!”
ชราอาจทีเดียว “ท่านเทพ ต้องส่งคนไปยังโลกต้าเซี่ยทันทีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เซียวเทียนจุนส่ายหน้า “ไม่รีบ โลกต้าเซี่ยเพิ่งเปิดฉาก เจตจำนงแห่งสวรรค์ยังมิได้สลายไปทั้งหมด ถ้าลอบเข้าไปเมื่อไม่รอบคอบย่อมเป็นเหตุให้เพลิงโหมกระหน่ำตัวเอง”
หันกายกลับ ดวงตาพร่าเลือน บ่นพึมพำกับตนเอง “ในอดีตพันธมิตรเต๋าแบ่งเขตอำนาจแห่งแดนดารา ประถันขออาสาเอง เลือกแดนดาราเซียวอันห่างไกลแห่งนี้ ผู้คนล้วนคิดว่าประถันบ้าคลั่ง ทอดทิ้งแดนดาราศูนย์กลางอันรุ่งเรืองไม่เลือก”
ชรานั้นได้ฟัง ก็เบิกบานใจในทันที
นับแต่ติดตามท่านเทพมาแสนหมื่นนิยาม มิเคยเข้าใจเหตุใดท่านจึงเลือกแดนดาราแห้งแล้งแห่งนี้
วันนี้ข้อสงสัยในใจในที่สุดก็คลี่คลาย
“แต่พวกเขาไม่รู้ว่า แดนดารานี้เดิมไม่ได้ชื่อว่าเซียว เป็นประถันมาเปลี่ยนชื่อหลังจากมาถึง เพราะที่แห่งนี้...ใกล้กับโลกต้าเซี่ยยิ่งกว่าที่ใด!”
“‘เฉิน’! หนึ่งในผู้ใกล้ชิดขอบเขตฝั่งโน้นมากที่สุดนับแต่กาลก่อนกาลหลัง ยังได้ทิ้งราชวงศ์เฉินอันมโหฬารไว้...มรดกสืบทอดที่นางประเสริฐราชาทิ้งไว้ ย่อมเพียงพอให้ผู้ใดก็ตามก้าวสู่ตำแหน่งปรมาจารย์เต้า!”
ดวงตาเซียวเทียนจุนเปล่งความเด็ดเดี่ยว กฎแห่งเพลิงรุ่มร้อนรอบกาย เงาราชาพญานกไฟหมุนวนส่งเสียงคำรามเบื้องหลัง “ร่างแท้รอมาช้านานถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องมรดกของต้าเชี่ย รวมถึง...เหล่าผู้เฒ่าแห่งพันธมิตรเต๋าด้วย!”