ลมราตรีพัดกระหน่ำ กวาดผ่านยอดปราการแห่งด่านเยี่ยนเหมินกวน
หลูหลินยืนโดดเดี่ยวอยู่บนกำแพงเมือง จ้องมองไปยังความมืดมิดไร้ขอบเขตนอกด่าน
พลังแห่งแผงทรายแม่น้ำเก้ากางคลุมทั่วทั้งปราการใหญ่พร้อมกัน
ในการรับรู้ของเขา ด่านเยี่ยนเหมินกวนดุจดั่งกรงขังที่ถูกรัดรัดด้วยแหของแมงมุมซ้อนเป็นชั้น
สรรพชีวิตทุกดวงภายในเมือง ไม่ว่าจะเป็นไพร่พลหรือทหาร ความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง ความแค้นเคือง ล้วนกลายเป็นหน่วยอาหารบริสุทธิ์ที่สุด ถูกแหอันมโหฬารดูดกลืนไปอย่างโลภมาก
และรสอายของสิ่งลี้ลับนั้น ยังเพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้
ทั้งด่านเยี่ยนเหมินกวนเหมือนกับสิ่งมีชีวิตยักษ์ที่กำลังตื่นขึ้น ทุกคราะห์หายใจ ความเย็นเยียบและความเงียบงันอันเป็นตายย่อมข้นคลั่กขึ้นอีกหนึ่งประการ
รอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ต้องเร่งค้นหาที่ซ่อนของรังให้พบโดยเร็ว
หลูหลินจมจิตสำนึกลงสู่แผงทรายแม่น้ำเก้าโดยสมบูรณ์
ทันทีที่จิตสำนึกจมลง ภูเขาอันแน่นหนาก็สั่นสะเทือนรุนแรง!
หึ่ง!
ความรู้สึกเรียกขานที่แรงกล้ากว่าครั้งใด ๆ ที่ผ่านมานับร้อยเท่า พุ่งทะยานมาจากทิศไกลโพ้นนอกด่าน ดุจดั่งหัตถ์มหึมากำจับวิญญาณของหลูหลินเอาไว้ ต้องการดึงมันออกจากร่างอย่างเด็ดขาด!
หลูหลินครางเสียงขื่น บังคับจิตใจให้มั่นคง เตรียมตัดการเชื่อมต่อกับกระดานทราย
แต่ในวินาทีนั้นเอง เหตุแปรปรวนก็บังเกิด!
บนแผงทรายแม่น้ำเก้า เงาภูเขาแผดเผาแสงสีเทาขาวจ้าตา!
แสงนั้นแผ่เต็มไปทั่วทั้งญาณของหลูหลินในชั่วพริบตา!
จากนั้น ดวงจิตอันทรงพลังที่ทั้งแปลกประหลาด เก่าแก่โบราณ แต่กลับหล่อละลายความคุ้นเคยดั่งสายเลือดสายเดียวกัน ไหลทะลวงผ่านสายใยไร้ตาเหล่านั้น เข้าสู่แก่นวิญญาณของหลูหลิน!
หลูหลินไม่ทันจะได้แม้แต่จะสวนกระแส ทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่ จิตสำนึกถูกดวงจิตมโหฬารกลืนสิ้นในชั่วขณะ!
ภาพเบื้องหน้าบิดเบี้ยวและแตกสลายในพริบตา!
เมื่อหลูหลินได้สติอีกครั้ง ก็พบว่าตนไม่ได้อยู่บนกำแพงเมืองแห่งด่านเยี่ยนเหมินกวนอีกต่อไป