ดวงตาของหวงเหลยหดเกร็งทันที ไม่มีผู้ใดเข้าใจถึงพลังของหมัดนี้ยิ่งกว่าเขา
ในรอบก่อน หมัดที่ใช้แรงเท่ากันนี้บดขยี้เกราะอกของราชาเครื่องกลจนแตกละเอียด กระทั่งแกนกลางชั้นของวิเศษชั้นเต๋ายังถูกเขาฉีกออกมาด้วยมือเปล่า
แต่เมื่อหมัดนี้ปะทะเข้าที่มือของหลูหลิน พลังที่ถ่ายทอดเข้าไปกลับดั่งควายโคลมหาสมุทร ไม่รู้สึกได้ถึงแม้แต่น้อย
แรงสั่นสะเทือนจากหมัดถูกซึมกลืนจนสิ้นสุด ไม่หลงเหลือแม้แต่เสียงก้องกัมปนาท
หวงเหลยมิได้ถอย คำรามกึกก้อง หมัดซ้ายฟาดต่อทันที ตามด้วยหมัดขวา เข่าซ้าย ศอกขวา ทั้งร่างกลายเป็นดั่งเครื่องจักรสงคราม
การโจมตีต่อเนื่องหลั่งไหลลงบนร่างหลูหลิน ทุกหมัดล้วนเสริมด้วยสายฟ้าขาวทำลายล้างเต็มกำลัง
หมัดต่อหมัดปะทะเนื้อ เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง
สายฟ้าสีม่วงปะทุระเบ็ดระบาดบนผิวร่างหลูหลิน เสียงระเบิดของแสงสายฟ้าถี่ยิบจนกลืนเป็นหนึ่งเดียว
เพียงชั่วลมหายใจไม่กี่ครั้ง หวงเหลยฟาดหมัดไปหลายร้อยครั้ง
ทว่าหลูหลินยังคงหยุดนิ่งดั่งภูผา รับพลังหมัดอันคลั่งไคล้ของหวงเหลยไว้อย่างมั่นคง
บทวิจารณ์ทะลุขอบฟ้าแตกกระจาย
“หลายร้อยหมัดปาไปแล้ว แม้แต่ครึ่งก้าวยังไม่ถอย?”
“ดูจากสภาพนี้ ร่างกายของหลูเหนือกว่าหวงเหลยมากนัก หลูเป็นฝ่ายป้องกันรอ ส่วนหวงเหลยโจมตีเต็มกำลัง!”
“สายฟ้าขาวทำลายล้างของหวงเหลยหลอมเกราะอกราชาเครื่องกลจนเป็นเถ้า แต่บนตัวหลูกลับไม่ทิ้งแม้แต่รอยแดง!”
“ร่างกายอะไรกันแน่? ชั้นของวิเศษชั้นเต๋าหรือ?”
“ไม่ใช่ มองดูดี ๆ หลูไม่ได้ใช้กฎธรรมชาติป้องกันเลย! รับด้วยเนื้อร่างล้วน ๆ!”
“ตัวไม่ตายเจอกับตัวไม่เจ็บ หวงเหลยคงจะเสียสติ”
ที่แถวที่นั่งเตรียมพร้อมของแดนดาราป่าเถื่อน