ทั่วทั้งเมืองราชธานี เสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจภูเขาถล่มทะเลสลาย ขจัดเงามรณะแห่งความตายให้มลายหายไป
ราษฎรนับไม่ถ้วนก้มลงคารวะ ทำโขกศีรษะต่อองค์ร่างบนฟากฟ้าอย่างศรัทธา น้ำตาไหลพราก
วินาทีนั้น นาม "อัครปราชญ์หลู" ดังก้องกัมปนาททั่วทั้งต้าเชี่ย!
ไม่ไกลนัก ณ ขอบเขตของพื้นที่มรดกซ่อนเร้นที่กำลังพังทลาย
เจตจำนงหนึ่งเสียง แทรกทะลุกระแสความปั่นป่วนแห่งมิติ ตรึงเป้าไว้กับหลูหลินอย่างแน่นหนา
หลีหวงยืนอยู่ข้างรอยแยกของมิติ ประจักษ์ด้วยตาถึงกระบวนทั้งหมดที่หลูหลินฟันสัตว์ข้ามภพสิ้นใจด้วยดาบเพียงหนึ่ง
"กระทั่งสัตว์ข้ามภพยังถูกฟันสิ้นใจด้วยดาบเดียว! นี่หรือคือการสืบทอดของอัครปราชญ์เฉิน?"
"แม้มรดกที่หลูหลินได้รับจะยังไม่สมบูรณ์ก็ตาม......"
"ดีนัก ยิ่งดีเลย! มรดกที่เจ้าได้มายิ่งบริวเริง เมื่อเจิ้นได้มาครอบครอง ก็ยิ่งทรงคุณค่า!"
"หลูหลิน รอเถิด! เมื่อเจิ้นหลอมรวมสายมังกร รวบโชคชะตาแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง ก็ย่อมก้าวสู่ขั้นนักบุญได้เช่นกัน! ครั้นถึงวันนั้น ทุกสิ่งของเจ้า ล้วนเป็นของเจิ้นทั้งปวง!"
สิ้นคำ ร่างของหลีหวงก็เลือนหายลึกเข้าไปในรอยแยกแห่งมิติ
.........
แผ่นฟ้าชั่งน้ำหนักสงบ รอยแยกมิติที่ตกค้างจากการถูกฟันมลายของสัตว์ข้ามภพ กำลังซ่อมแซมตนเองอย่างช้า ๆ ตามกฎธรรมชาติของสรรพสิ่ง
หลูหลินคืนดาบยาวซึ่งเปลี่ยนรูปจากเมล็ดพันธุ์ดั้งเดิม ความคิดสั่นไหวเพียงน้อย ดาบยาวโบราณแห่งโกลาหลก็กลายเป็นดวงแสงไพศาล จมกลับลงสู่ฝ่ามือ
กระแสอุ่นอ่อนนุ่มไหลย้อนกลับจากตัวอ่อนสมบัติ ดาบยาวได้กลืนกินแก่นแท้ของสัตว์ข้ามโลกจนหมดสิ้น ดวงดาวร้อยแปดดวงที่ล่องลอยภายในตัวดาบเรืองรองสว่างไสวยิ่งขึ้น หมุนเวียนเป็นอิสระมีชีวิตชีวายิ่งกว่าเดิม